در میانه میدان نیز یک فرد پر عظمت از مستطیل سبز برای ابد جدا شد. ژابی آلونسو، ماتادور دوست داشتنی نیز کفش هایش را آویخت. او شایسته عنوان "قهرمان" است. تنها یک قهرمان می تواند با دنده شکسته بیش از 120 دقیقه در فینال جام جهانی بجنگد. تنها یک قهرمان می تواند در فینال جنون آمیز استانبول پشت ضربه پنالتی بایستد، پنالتی را از دست بدهد اما امیدش را نه، به سمت توپ بدود و از روی دفع ناقص دروازه بان توپ را به تور برساند. قهرمان بودن به جنگ نیست. به فیلپ لام بودن است، به ژابی آلونسو بودن. به صرف کردن عبارت تیم مهم تر است.