امروز نشستم دوباره بازیرو دیدم بازم همون حرص و جوش خوردنایی که سر حمله هامون داشتم تکرار شد بازم اشک هایی که ریختم از دقیقه 70 تا 94 اومد جلو چشمم اشک ریختم چون خیلی خوب بودیم و حقمون برد بود اون لحظه نمیدونم چرا وقتی میخواست کرنر زده بشه فقط چشمم رو راموس بود بین بازیکنا جایی که توپ میومد و تشخیص داد و اون ضربه سر مهار نشدنی رو زد سیمئونه کراواتشو شل میکرد اون لحظه دوس داشت خودشو بکشه وقتی گل و زدیم از شوق گریه کردنم بیشتر شد دیگه واقعا میدونستم که بازیرو میبریم یه حسی بهم میگفت ایکر و حتی مارسلو امشب جام و میبرن بالا اون شب تا صبح خوابم نبرد یکی از شبایی بود که به رئالی بودنم افتخار کردم و آنجلوتی که ایمان داشتم بهش که بهترینه و میتونه بعد از سالها چمپیونزلیگ رو بگیره به امید برد توی فینال امسال 92:48 HALA MADRID