طرفداری - پائولو دیبالا را به خاطر پای چپش می شناسیم و می تواند با پای چپش دریبل ها و شوت های خوبی را به نمایش بگذارد. وی در گفتگو با Il Venerdì در این مورد گفت:
من چپ دست هستم. حتی مسواک هم با دست چپ می زنم. هر روز قلم بر می دارم و با پای راستم می نویسم. قلم را به بین انگشت های پایم می گذارم. مثل یک آدم دیوانه در تلاش هستم تا توانایی و میزان حساسیتم را بالا ببرم. همچنین تمریناتی برای چشم هایم دارم تا بتوانم نقاط دورتر و در جهات مختلف را ببینم و حرکات آنها را پیش بینی کنم. همچنین تمریناتی برای تقویت قدرت بدنی دارم. در ایتالیا یاد می گیرم برای حفظ توپ باید چکار کنم.
زمانی که جنارو گتوزو مربی پالرمو بود به من گفت زیاد روی بالا بردن وزن و ماهیچه هایت کار نکن. نیازی نیست قوی هیکل باشی بلکه باید بتوانی حرکات انفجاری انجام دهی. کریستیانو رونالدو موفق شده 360 گل به ثمر برساند و یکی از دلایلش این است که می تواند با هر دو پا خوب شوت بزند. زمانی که فقط یک پای قوی داشته باشید، مدافعان آسان تر می توانند شما را مهار کنند و حرکاتتان را پیش بینی کنند. ایتالیا مدافعان خوبی دارد و باعث پیشرفت انسان می شود.
دیبالا در مورد تفاوت های زندگی در تورین با سیسیل(شمال و جنوب ایتالیا) گفت:
امضا دادن و عکس انداختن برایم مهم نیست. می توانم حس فرانچسکو توتی را درک کنم. او پادشاهی در زندان است. او حتی نمی تواند برای قدم زدن به شهرش برود و مردم برای عکس و امضا به سمتش هجوم می برند. شمال ایتالیا با جنوب مردم متفاوتی دارد. در پالرمو در موندلو زندگی می کردم. دوچرخه سواری می کردم و لب دریا می رفتم همسایه ها مراقبم بودند. حتی زمانی که مادرم، آلیسیا کنارم بود، هر چیزی لازم داشتم، همسایه ها کمک می کردند. تورین شهری شیک و رسمی است. کسی کاری به کار دیگری ندارد و اگر شکر لازم داشته باشید باید به سوپر مارکت بروید. ما آرژانتینی ها خیلی خون گرم هستیم و به خانواده خود خیلی وابسته ایم. این سبک زندگی در ابتدا برایم سخت بود.
وقتی در اتوبوس هستیم و به سمت استادیوم می رویم، هر کس هدفون خود را در گوشش گذاشته و به آهنگش گوش می دهد اما در آرژانتین یک بلندگوی بزرگ برای همه آهنگ پخش می کند. شاید کمی آزاردهنده باشد اما جالب و سرگرم کننده است.
جیجی بوفون فصل قبل ورودم به یووه را خوش آمد گفت. در ابتدای فصل دچار مشکل شده بودیم. 4 امتیاز در ده بازی گرفته بودیم و در چهارمین شکست فصل، مغلوب ساسولو شدیم. جیجی با تیم صحبت کرد. در مورد فروتنی و حس مسئولیت پذیری گفت. گفت باید برای این عملکرد از خود خجالت بکشیم. بعد فهمیدم در یوونتوس فقط پیروزی مطرح است و فکر برنده بودن هیچوقت از شما جدا نمی شود.
وی در مورد شادی پس از گلش (ماسک دیبالا) که به سبک گلادیاتورهای روم باستان است، گفت:
این شادی از زمانی به فکرم آمد که در سوپرکاپ ایتالیا در دوحه مقابل میلان اشتباه کردم. پنالتی را در بدترین زمان از دست دادم. خیلی نا امید بودم و حس می کردم متهم هستم. بنابراین جمله مایکل جوردن را در صفحه ام گذاشتم: "بارها و بارها و بارها در زندگی ام شکست خوردم و همین باعث موفقیتم شد."
این ماسک از فیلم گلادیاتور به ذهنم رسید. آن فیلم را بیش از 30 بار دیده ام. در زندگی مجبورید دوباره بلند شوید و بجنگید. همچنین فهمیدم رقابت های غیرضروری در زندگی ام است. رسانه ها مرا در مقابل لیونل مسی قرار می دادند و با او مقایسه می کردند. فهمیدم لازم نیست در سطح او باشم. من تازه اول راهم و او همه این کارها را انجام داده است. در آرژانتین می گفتند با دیبالا قهرمان خواهیم شد و مرا مقابل او قرار می دهند. من نمی خواهم به جای مسی در تیم ملی قهرمان شوم. می خواهم در کنار او، با هم قهرمان شویم.