انسان هیچ وقت دست به تحقیر دیگران نمی زنه، مگر اینکه احساس تحقیر رو چه در حال و چه در گذشته، در درونش داشته باشه.
امشب پرسپولیسیها بخاطر شکست سنگین استقلال برابر العین امارات ، جشنی بزرگ راه انداختن و بسیار خوشحال هستن، نه یک خوشحالی واقعی و اصیل، خوشحالی ناشی از تحقیر دیگران
استقلالی ها هم در برابر، شکت سنگین 5-1 پرسپولیس در برابر الغرافه در سال 1388 رو یادآوری می کردن.
واقعا چه شب غم انگیزی، طرفدارای دو تیم بزرگ ایران، امروز با شکستهای تحقیر آمیزشون برابر هم صف آرایی کردن. پرسپولیسی ها یادشون رفته که در این جام هیچ سابقه ای ندارن،حتی صعود به یک فینال، و استقلالی ها هم یادشون رفته که نزدیک 30 سال از آخرین قهرمانیشون می گذره، و خودشون هم از مایه گذاشتن از عناوین سالهای دورشون خسته شدن.
به عنوان یه استقلالی، و قبل از اون به عنوان یه طرفدار فوتبال ایران، این رو یه شب تلخ برای فوتبال ایران می دونم. آخرین تیم ایرانی قهرمان در آسیا، امروز منحل شده، فوتبال باشگاهی ایران در آسیا سالهاست که یه مدعی درجه دو و سه هست، و امروز نه با موفقیت هامون، بلکه با تحقیرهای آسیایی مون برای هم کری می خونیم.
اما در باره ی تیم محبوبم...سرمربی ما امروز با تاکتیکی فوق العاده منسوخ - یارگیری من تو من - یه شکست بزرگ رو رغم زده، کسی که همیشه با ژست های مدرنش ما رو فریب داد و امشب فهمیدیم - هر چند قبلا هم حس می کردیم و شاید به روی خودمون نمیوردیم - که یه مربی فوق العاده کهنه و عقب افتاده در راس تیممون هست. افکاری که از شدت کهنگی، بسیار خطرناک هستند...بارها گفتم و نوشتم - در اکانت مسدود شده قبلیم! - که ما با منصوریان آینده ای نداریم. سبک و نگاه اون به فوتبال، حتی اگر به برد در یک دربی منجر بشه، آینده ای رو برای ما رقم نمی زنه.
