به نام حق علی منصوریان، یک سرمربی و داستان هایش...! باخت شیش بر یک استقلال، آن هم در آسیا و از آن بدتر مقابل نماینده یک تیم عربی[که به طور کلی جامعه ایران دوست ندارد در مقابلش بازنده باشد] از آن دسته اتفاقاتی بود که شاید، سال ها از یاد نرود و چندین قهرمانی هم نتواند خاطره تلخش را از ذهن پاک کند. علی منصوریان به عنوان سرمربی تیم، به عنوان مغز متفکر تیم، باید پاسخگو باشد به چرایی و چگونگی این باخت مفتضح، اینکه تیم دچار کمبود بازیکن بود، مسئله ای است روشن و بدون ابهام ولی آیا ضعف تاکتیکی و بی برنامگی در این حادثه نقش تاثیرگذار تری نداشت؟ علی منصوریان یک عذرخواهی و یک اعتراف بدهکار است، یک عذرخواهی بابت شکست و یک اعتراف بابت اینکه اشتباه کرد، برخلاف بسیاری از هواداران، موافق اخراج ایشان نیستم، ولی اگر ایشان برنامه و یا هدفی بلندمدت برای قهرمانی استقلال دارد باید به اشتباه خود اعتراف کند و سعی کند دیگر آن را تکرار نکند... اعتراف به اشتباه اولین قدم برای رسیدن به پیروزی است! چند نکته دیگر هم به ذهنم می رسد که گفتن آن لازم به نظر می رسد؛ اقای منصوریان، شما در تیم استقلال یک جایگاه حقوقی دارید، و به نوعی زبان استقلال هستید شما به عنوان یک هوادار حق کری خواندن برای رقیب سنتی دارید، حتی در محافل شخصی ممکن است رقیب را مسخره کنید، ولی به عنوان سرمربی تیم، و در کنفرانس مطبوعاتی پیش از بازی(با یک تیم خارجی)، شما به هیچ عنوان، تکرار میکنم به هیچ عنوان، حق تمسخر و حتی زدن کنایه کوچکی به رقیب سنتی را ندارید! اقای منصوریان، شاید شما سرمربی آینده داری باشید و مثل هر فردی دوست دارید دیده شوید ولی مسیر غلطی را در پیش گرفته اید، شوآف ها و نمایش های شما بیشتر از آن که باعث دیده شدن شما بشود، باعث می شود تیم استقلال دچار حاشیه و سوژه رسانه ها شود ! از این قبیل کارها هم زیاد کرده اید(از پیشنهاد سرمربی گری در لیگ برتر انگلیس تا تحقیقاتی بر روی دفاع یووه) از شما به عنوان یک هوادار خواهش میکنم، تمرکز خودتان را بیشتر بر روی تیم استقلال و مسائل فنی اش بگذارید و برای خودتان و این تیم قدیمی حاشیه درست نکنید...