گویا بریتانیا برایِ زیزوو خلق شده. برای تاریخسازی. برای شگفتزده کردنِ جهانِ فوتبال. برای رسیدن به ناممکنها. ناممکن؟ بله ناممکن. یعنی پس زدنِ ۲۵ سال انتظار برای دفاع از قهرمانیِ اروپا. یعنی پنجاه و نه سال! انتظار برای فتحِ لالیگا و قهرمانیِ اروپا، یعنی ۴۱ مربی و ۱۰ مدیرعامل. آن هم رودررو با تیمی که بهترین مدافعانِ حالِ حاضرِ جهان را در خود دارد. آن هم رودررو با منسجمترین تیمِ جام. انسجامی که با چهار گل از میان رفت. و تاریخ دوباره برای وایکینگها تکرار شد، دوباره در مقابلِ تیمی از سرزمینِ آتزوری.
*. تلخترین لحظهٔ جام، بغضِ بوفون بود. گرچه او چیزهایی با خود دارد و به ارمغان آورده که جام، پیشش هیچ است. کسی که فوتبال را دوباره، با وفایاش و با نجابتش در زمینِ سبز، معنا کرد، نیازی به جام دارد؟ این جام است که محتاج به اوست.