روزگار تلخیست ناامیدی وجودت رو فرا گرفته... کلافه از فوتبال و طرفداریها... کلافگی از تیم محبوبت یکطرف ، طعنه های تلخ رقبا یکطرف... تکرار شکست ها تکرار یأس ها و تکرار چهره درهم مردها!!! ولی مردها گریه نمیکنند! من یادم نمی آید آخرین بار کی از ته دل به خاطر فوتبال شاد بودم و از همه مهمتر یادم نمی آید که دیشب برای چندمین بار بود که «قسم خوردم دیگر فوتبال نبینم»! ولی ... اگر پول داشتم یک هافبک و بال و... برای یوونتوس میگرفتم تا دیگر چهره مغموم بوفون را نبینم! متاسفانه «پول» حرف اول این روزها را میزند ! آنها خوشحالند چون پول دارند و بهترین ترکیب را دارند چون پول دارند و قهرمانند چون.... شاید تعصب کلمه ی از یاد رفته این روزهای نه تنها فوتبال بلکه همه زندگی باشد...فقط پول است که می تواند کاری کند که یک بازیکن با پیوستن به یک تیم متمول این تیم را آرزوی دوران کودکی اش بیان کند! ولی برای ایتالیا تو سرت را بالا بگیر! شاید خنده های «اسطوره های» آتزوری را بعد بلند کردن جام های ملی و باشگاهی فراموش کرده باشی ولی با دیدن فوتبال این روزها تفاوت بازیکنانی چون پوگبا بیل رونالدو کروس استرلینگ و... را با امثال توتی جرارد پویول مالدینی و... بهتر درک میکنی! به هر حال قصدم توهین به بازیکنان بالا نبود شاید سلیقه ما هم عوض شده ! شبیه زندگی واقعی مان که با خیانتها همراه شده ...وفاداری ،بی کلاسی و عقب ماندگی محسوب می شود! ولی برای ایتالیا و به احترام مردانی که «قیمت نداشتند» بر خلاف ستاره هایی که «می شود آنها را خرید» بلند شو و ادای احترام کن! و به زخم زبانهای مردمی که تو و عشق هایت را با پول می سنجند اعتنا نکن... شاید این روزهای سیاه آتزوری ها که پر شده است از اشک های خداحافظی و نرسیدن (مانند فیلم های ایتالیایی) طولانی شده باشد ولی شک نداشته باش شب سیاه هم رفتنیست. توتی! برنده واقعی تویی که عشقت را به پول به کفش و توپ طلا به قهرمان شدن و شهرت بیشتر نفروختی! تو عاشق واقعی بودی! این را از اشک های خداحافظیت میشد فهمید هیچ چیز برای تو عشقت نمیشد! و بوفون افسانه ای! که سری بی هم نتوانست تو را از بانوی پیر جدا کند! بگذارید آنها جام ها را یکی پس از دیگری ببرند و شما بازنده ظاهری باشید! آنها با «پولهایشان» شاد باشند و شما با «عشقتان» پس برای ایتالیا که نماد وفاداری و عشق واقعیست سرت را بالا بگیر و به وسعت آسمان باش!.