بعد از بازی یووه-رئال، از پیدایش یک بیماری به اسم "فوبیای یووِنال" باید خبر بدم...این بیماری در خصوص تیم هایی بکار برده میشه که به علت عدم موفقیت طولانیشون در کسب مقام...دچار خود کم بینی اضمحلال فکری و فلج مغزی می شن......
از دیشب فقط خوندم و دیدم یه عده اراجیف دارن میبافن...که رئال کجا یووه کجا....
این یووه با هر متری که بندازی میتونست رئال رو ببره....همونطور که رئال 98 مقابل غول هایی چون زیدان.الکس ....کسی براش شانس زیادی قائل نبود..
در کل یووه نیمه اول عالی بود....یه عده کارشناس میگن یووه نیمه دوم از لحاظ بدنی کم اورد!!!!!!!!یووه کم اورد اما نه از لحاظ بدنی....بلکه اونجایی باخت و کم اورد که فک کرد اینجا فیناله...اینجا جایی که 7بار توش باختن....درست همینجا بود که دنی.دیبالا...بونوچی...کیه لینی...بارزالی و....رسما دچار فلج مغزی شدن...نیمه دوم بجز ضربه ساندرو اونم رو حرکت ایستگاهی یووه در حد یه تیم محلی بود(نگید رئال موقعیت نداد که منفجر میشم از خنده)....رئال فوق العاده است (دیشب مستحق مطلق قهرمانی بود) اما یووه می تونست ببره شک نکنید...یووه نیمه دوم رسما به خودش باخت به طرز تفکرش،خوب میدونید تو استرس حتی نمیشه راحت نفس کشید چه برسه گل زدن....و متاسفانه دوباره بار قهرمان نشدن رو دوششون کهنه تر از قبل شد...در کل یووه به جای خریدهای آنچنانی باید بیشتر رو روان کاوی بازیکناش و البته یه اقبال بلند تو یه فینال دیگه حساب باز کنه....یووه کارش خیلی سخت شد....
در نهایت بگم....بیش از حد ناامیدم...بی رمقم.......خیلی خیلی ناامیدم....
