دیشب اتفاق خاصی نیوفتاد به نظر من، ما مثل همیشه فینال رو باختیم(مثل 4 تای دیگه که من با چشم دیدم) و رئال مثل همیشه برد.انقدر ضعیف بودیم و رئال انقدر خوب بود که 10 بار دیگم بازی میکردیم میباختیم.از همه طرفدارای رونالدو و مسی عذر میخوام ولی هیچوقت جادوی این دو بازیکن بزرگ تاریخ باعث نشد ازشون خوشم بیاد.شاید اقتضای سنه. تنها چیزی که باقی میمونه و جای حسرت داره واسه ما یوونتوسی های قدیمی اینه که بوفون نا موفق بود انگار که یه دینی به این مرد بزرگ حس میکنیم.نمیدونم دلیلش چیه.حق این مرد خیلی بیشتر ازین حرفاست.شاید ناراحت بشن بعضی دوستان که به بوفون القاب مختلفی داده میشه شاید بگین از نظر فنی خیلیا بهتر ازش هستن، ولی خیلی حرفه پای عشقت یا قولت یا هر چیز دیگه ای بمونی تو دورانی که میتونی هر کار دیگه ای بکنی، خیلی دل بزرگ میخواد از پول و افتخار رد بشی، بوفون نه مثل مسی میتونه با یه پاس 6 نفر رو محو کنه نه مثل رونالدو یه تنه یه تیم رو قهرمان کنه.ولی فرقش اینه که کاری رو کرد که 99 درصد آدمای زمین وجودش رو ندارن... دیشب نا امیدی تو چشماش مشخص بود انگار دیگه خودشم خسته شده و بعد 20 سال دیگه کشش نداره ،من یکی دلم واسش تنگ میشه، دلم واسه روزای مجردی که میشستم بازی یوونتوس ببینم و مادرم که اصلا فوتبال نمیبینه بیاد بگه: ای وای این بوخومه؟!!! چقدر پیر شده، واسه روزای متاهلی که همسرم بدون هیچ اطلاعی از فوتبال سر بازی یوونتوس بگه اوووو این که بوفونه!!! هنوز هستش؟!!! دلم تنگ میشه واسه حضرت گفتنای بچه های فروم یوونتوس و طرفداری...بوفون مرد روزای سخت ، یه الگو واسه زندگی، یه ارزش جلو این همه ضد ارزش...بوفون افسانست،شماره 1 ابدی...
