یوونتوس طبق عادت دیرین خود، فینال را بار دیگر واگذار کرد.
مدیران و رهبران موفق از اصطلاح برد ذهنی سخن می گویند و آن را پیش زمینه و پایه برد عینی و در واقعیت می دانند. یوونتوس نه اینکه از پیش باخته باشد و صرفا برای باخت وارد زمین شده باشد. نمونه اش را از پیش باختن را در بازی پاریس سن ژرمن بارسا دیدیم و دیدیم که آنها از قبل تمرین ضربات پنالتی می کنند!! یوونتوس این گونه نبود. تفاوت ظریفی بین این دو است و ذهنیت برد در فینال را نداشت. شاید بسیار تلاش کرد ولی ذهنیت برد که به عینیت منجر می شود چیزی فراتر از تلاش برای برد است.
وقتی نیمه اول به پایان رسید همگان با دیدن روند بازی به این نتیجه رسیدند که کار رئال تمام است. ولی نکته آنجا بود که یوونتوس بازی برگشت با بارسا را فراموش کرده بودند. یوونتوس در حالی پا به نیوکمپ می گذاشت که بازی رفت را با زدن سه گل و کلین شیت به سود خود به پایان برده و دست پر به بازی برگشت رسیده بود. عملکرد دفاعی استثنایی بونوچی و کیلینی باعث شده بود که حتی یک شوت روی دروازه ( On target) بوفون نیاید. ولی در مقابل یوونتوس اگر کمی جاه طلبی داشت و سقف آرزوها را بالاتر و بالاتر ترسیم می کرد می توانست شکستی به مراتب بدتر از تورین را به بارسا تحمیل کند. ذهنیت ضعیف کوادرادو را در تک به تک ها مشهود بود و به قول معروف همه از سر دل سیری شوت می زدند.
بایرن مونیخ 2013 را به یاد بیاورید و یا بارسای بازی رفت 2015 در برنابئو. چقدر با عطش و با جاه طلبی بازی می کردند. هاینکس قبل بازی برگشت با بارسا با اینکه 4-0 برده بود فقط از برد صحبت می کرد و می گفت ذره ای بازی دفاعی در دستور کارش نیست. نتیجه به برد 7-0 در مجموع انجامید. بارسا در الکلاسیکو بدون مسی وقتی گل دوم را زد تازه بفکر گل های بعدی افتاد و سومی و چهارمی را به قعر دروازه رئال کوبید.
یوونتوس ولی نیمه دوم را با این تاکتیک که نشأت گرفته از ذهن هراسان و شکننده اش بود با ترس آغاز کرد. پرس سنگین از نیمه زمین بدون تاکتیک برای هجوم تقریبا هیچ است و در بهترین حالت می تواند به ثبات نتیجه بینجامد. یوونتوس دلبسته به عملکرد دفاعی خود آنچنان غره به این توانایی اش بود که بعد از گل دوم و سوم هنوز باور نداشت که گل خورده و نتوانست از لاک دفاعی اش خارج شود. این خود به تنهایی سرنوشت بازی را رقم زد و ما هیگواین و دیبالا را دیدیم که حتی کوچکترین عملکرد مثبتی در طول بازی نداشتند و عملا یووه اگر موناکو را حذف نکرده بود ما شاهد حریف دلچسب تر و بهتری برای رقابت با رئال بودیم. حداقل این بود موناکو هرچند سازمان تیمی یووه را نداشت ولی شجاعت تیمی اش به مراتب بالاتر از یووه بود و فینال بهتری را رقم می زد
یووه قبل از هر خریدی و ولخرجی هایی چون هیگواین و کوادرادو که مصرف داخلی دارند باید به فکر ستاره های در حد و اندازه فینال های اروپایی باشد تا بتواند رویای دیرپای بوفون و هواداران صبورش را تحقق بخشد
سید عماد آریافر
1396/3/16
