طرفداری- ارنستو والورده به عنوان سرمربی جدید بارسلونا، این روز ها مشغول تفکر بر روی سیستم فصل بعد تیمش و بهترین نوع بازی گرفتن از لیونل مسی و ستاره های نیوکمپ است.
به نقل از موندو دپورتیوو، ارنستو والورده مربی ای وفادار به ایده های خود است. او با بی نظمی و تصمیم های ناگهانی و تصادفی حتی اگر به پیروزی منجر شود، مخالف است و ادعا دارد که باید همه چیز طبق اصول، وضعیت تیم مقابل و شرایط بازیکنان خودی پیش برود. برای مربی جدید بارسلونا پیروی از این نکته که بازیکنان باید با ویژگی هایی که دارند به کار گرفته شوند، امری جدی است.
در سال نخست حضور در اتلتیک بیلبائو، شروع کار او با انتخاب سیستم 4-4-2 کلاسیک بود. اما والورده تصمیم گرفت از این چینش با احتیاط بیشتر در بازی های خارج از خانه استفاده کرده و برای کسب حداکثر پیروزی در بازی های خانگی به 4-3-3 روی بیاورد. او با چنین عقیده ای در ادامه پیش رفت اما پس از یک رفت و برگشت به بیلبائو تفکرات جدیدی را آورد. او شکل بازی تیمش از بهره گیری از کناره ها را به مرکز میدان و استفاده از دو هافبک میانی و یک هجومی آورد و با موفقیت پیش رفت، اما انتقال آندر هررا به عنوان آن یار تهاجمی از بیلبائو به منچستر یونایتد، سازمان دهی تیم والورده را با مشکلی جدی مواجه کرد و او باز هم به ناچار دست به تغییر تاکتیک زد.
والورده در برهه ای از فصل 2015/2016، با توجه به داشته های خود در بیلبائو سیستم 5-3-2 را بنا کرد، اما باز هم آن طور که می خواست جواب نگرفت و مثل گذشته به 4-4-2 روی آورد. با جذب رائول گارسیا، والورده بالاخره به آن چیزی که دنبالش بود رسید و با ارنج 4-2-3-1 و با ثبات بیشتر مدتی را گذراند. او از گارسیای با تجربه به عنوان یار پشت سر تک مهاجمش که آریتز آدوریز کارکشته بود بهره برد و کانال های کناری تیمش را نیز به بازیکنان جوان خلاق و سرعتی نظیر سابین مورنو، ایناکی ویلیامز و ایکر مونیایین سپرد.
در واقع در تیم ارنستو، رائول گارسیا به عنوان بازیکن پست 10، نقش کلیدی در هر گونه تغییر داشت. والورده طی یکی دو فصل گذشته ثبات در تیمش را نشان داده و اکثرا با سه سیستم 4-2-3-1، 4-4-2 و 4-3-3 مقابل حریفان قرار گرفته است. به نظر می رسد در بارسلونا این نقش تماما در اختیار لیونل مسی قرار گیرد که در برهه ای پشت لوییس سوارز، گاهی کنارش در دو مهاجمه و همچنین سه مهاجمه استفاده شود.