در ایران قدیم, گاو بسیار مقدس و مظهر قدرت شمرده میشده است.
شاهان و سرداران و پهلوانانِ قدیمِ ایرانی, گاو را مقدس و مظهر قدرت میدانستند, از این رو, به افتخارِ گاوِ مقدس, روی تاج یا کلاهِ خود شاخ گاو نصب میکردهاند. در زمانهایِ قدیم, کلمهی شاخ گاو در زبان قدیم ایرانی به صورتهایِ "کارانا", "کارانه" و "کارنه" تلفظ میشده است. در آن زمانها در جنگها شاخ گار را به جای "بوق و شیپور" بکار میبردند. واژهی "کرنا-Carna" یا "کرنای-Carney", که به شیپور و بوق گفته میشود, از آن کلمه گرفته شده است. این واژه در زبان ترکی بصورت "قره نی" تلفظ شده, که اکنون هم در زبان فارسی بدان صورت مصطلح شده است.
طبق مندرجات کتاب دانیال در کتاب مقدس, کورش کبیر به لقب "صاحب دو شاخ" یا "ذوالقرنین" ملقب بوده است, که منظورشان از آن مفهومِ "تاجدار بودن" است.
------------------------------------------------------
بنیانهای اجتماعی دین, دکتر یوسف فضایی
دیوان دین, حبیب الله نوبخت
کورشکبیر در قرآن و عهد عتیق, فریدون بدرهای, چاپ میهن همدان, 1338
تورات, کتاب دانیال, باب 8, آیه 21
