احتمالا اولین تیم بزرگ اروپایی که به فکر استخدام تولیسو افتاد یوونتوس بود، حتی خود بازیکن و مدیر برنامه هایش هم بارها از احتمال پیوستن به یووه بسیار استقبال کردند. اما هرچه گذشت یووه کمتر به تولیسو علاقه نشان داد و از طرفی تیم های بیشتری خواهان تولیسو شدند. تا اینکه نهایتا یووه تولیسو را از لیست اهداف خود کنار گذاشت و این بازیکن به بایرن پیوست.
اما چه فاکتورها و دلایلی به این اتفاق منجر شد:
1- مدیران یوونتوس در سالهای اخیر بارها گفته اند که هیچگاه به دنبال خرید بازیکنانی که در اصطلاحا در ویترین قرار دارند نیستند. در واقع یووه تا جای ممکن از رقابت بر سر خرید پرهیز می کند و ترجیح میدهد بازیکنانی که خواهان زیاد دارند را نخرد. از صحبت ها و استراتژی های یووه چنین بر می آید که مدیران این تیم معتقدند رقابت های این چنینی باعث بالا رفتن کاذب قیمت بازیکن می شود و یووه هنوز تیمی نیست که بخواهد برای یک بازیکن قیمت گزاف دهد. (البته مورد هیگواین یک استثنا بوده که صحبت های جداگانه ای می طلبد.)
2- پس از جدایی ویدال در پایان فصل 2014-15 خط هافبک یوونتوس در فاز دفاعی دچار ضعف شد. ابتدای فصل 2015-16 یووه از این ناحیه آسیب جدی دید اما کم کم پوگبا توانست فاکتورهای دفاعی بازی خود را بهبود دهد و عصای دست آلگری در نیم فصل دوم شود. در واقع یکی از مهم ترین کارهای پوگبا در یوونتوس در فاز دفاعی و توپگیری بود. همچنین فیزیک مناسب پوگبا در نبردهای هوایی به هافبک یووه برتری می داد. پیانیچ اگر چه توانسته در فاز تهاجمی به خوبی جای خالی پوگبا را پر کند (حتی بهتر از او) اما در فاز دفاعی بسیار پایین تر عمل کرده است. بخش زیادی از این ضعف هم به فیزیک متفاوت این دو بازیکن برمیگردد. عامل اصلی درخشش پیانیچ در رم حضور در کنار ناینگولانی بود که با دوندگی و دفع توپ فراوان ضعف های دفاعی او را پوشش می داد. اما در این فصل نه خدیرا، نه مارکیزیو و نه استورارو نتوانسته اند درصدی از کارهای ناینگولان را انجام دهند. اوضاع وقتی وخیم تر می شود که میدانیم در یوونتوس دیبالا پشت مهاجم بازی میکند و یکی از هافبک ها (با میل تهاجمی بسیار بالا) محسوب می شود. دیبالا هم مثل پیانیچ در فاکتور های دفاعی و فیزیکی بسیار ضعیف تر از حد انتظار است. در نتیجه یووه در میانه میدان اگرچه از لحاظ تکنیکی و دریبلینگ مشکلی ندارد ولی در کنترل زمین (که به دوندگی، توپ گیری، پیروزی در نبردهای هوایی، قطع توپ و ..نیاز مبرم دارد) بسیار ضعیف است.
نتیجه : تولیسو این تابستان خواهان زیاد داشت (اگرچه شاید این توجه زیاد به تولیسو از یووه شروع شد) و اصطلاحا بازیکن ویترینی شد و قیمتش کاذب شد (اگرچه نگارنده معتقد است با نگاهی به بازار این سالها بایرن تولیسو را با قیمتی معقول خرید) ولی انزونزی خواهان زیادی ندارد و قابل مذاکره تر است.
در مقاله ای که امروز در طرفداری منتشر شد و سبک بازی تولیسو را بررسی کرد اشاره شده بود که ضعف اصلی تولیسو در فاز دفاعی است! یعنی همان نقاط ضعف یووه. این مقاله را می توانید از لینک زیر بخوانید:
https://www.tarafdari.com/node/725996
تولیسو اگرچه بدن ورزیده ای دارد اما با 181 سانتی متر قد فقط 1 سانتی متر از پیانیچ بلند تر است و در نبردهای هوایی خیلی برتری واضحی نسبت به پیانیچ نخواهد داشت.(البته کوتاهی قد لزوما به ضعف در نبردهای هوایی منجر نمی شود ولی تولیسو بازیکنی نیست که پرش های خیلی بلندی داشته باشد یا در این مقوله بگنجد)
اما در طرف مقابل انزونزی در فاکتورهای دفاعی با اختلاف فاحشی بهتر از تولیسو است و قد 196 سانتی متر او یک مزیت قابل توجه در نبردهای هوایی خواهد بود. نگاهی به مقایسه ی امتیازات این دو بازیکن نشان می دهد که اگرچه در فاز تهاجمی تولیسو خیلی بهتر است اما در فاز دفاعی این دو قابل مقایسه نیستند
http://uupload.ir/files/pmyc_0101.jpg
http://uupload.ir/files/2y3j_0202.jpg
http://uupload.ir/files/t371_0303.jpg
http://uupload.ir/files/p47q_0404.jpg
در چهار تصویر بالا به خوبی می توانید تفاوت این دو بازیکن را ببینید. حتی در زمینه پاس دادن هم انزونزی بهتر از تولیسو عمل کرده است. برتری تولیسو در فاز تهاجمی چیزی نیست که یووه به دنبال آن باشد. شما وقتی دیبالا و پیانیچ و کوادرادو را دارید چه نیاز دیگری به خلاقیت و تکنیک هست؟
شاید منتقدان به سن این دو بازیکن اشاره کنند، اما اولا که یووه نشان داده اگر خریدی را درست بداند اصلا به سن توجهی نمی کند (خرید ندود، پیرلو، اورا، دنی آلوز، بارتزالی، هیگواین، خدیرا و ... ) به علاوه وقتی باشگاه عجله دارد هرچه سریعتر به قهرمانی لیگ قهرمانان برسد خرید بازیکن جوان و ریسک و انتظار توجیحی ندارد. الان وقت ثبات است!
