خوشا آن دم که مرا باده ی نابی بدی و خوشا آدم که مرا درد شرابی بدی و خوشا آنجا که لبا لب شوم از بویه تو خواب خنک آنجا بنشینم لبه آن رود شراب خوشا آن دم که مرا باده ی نابی بدی و خوشا آدم که مرا درد شرابی بدی و خوشا آنجا که لبا لب شوم از بویه تو خواب خنک آنجا بنشینم لبه آن رود شراب نوش کن مرا مرا فراموش کن نوش کن مرا مرا دوباره مدهوش کن.. . . .