چرا تعصب بازیکنان انقدر برایمان مهم شده?

تیتر خبری امروز ترک میلان توسط دوناروما بود.و بعد از اون سیلی از ناسزاها که هواداران فوتبال به دوناروما دادند به این گناه که تیمش رو ترک کرده بود! وقتی به گذشته نگاه میکنیم بازیکنان زیادی رو میبینیم که به همین دلیل بدنام شدند اشلی کول،فابرگاس،انریکه،هیگواین...و البته فیگو که شاید سر و صدای رفتنش از باشگاه بارسلونا بیشتر از بقیه بود. و حالا هم دوناروما (والبته بازیکن های بسیاری در کشور خودمون)اما آیا این واکنش ها درست هست?! آیا یک بازیکن برای اون که تیمش رو برای اهدافی دیگر مثل درامد بیشتر ،پیروزی بیشتر،جام های بیشتر و یا حتی هم تیمی شدن با بازیکنان بزرگتر سزاوار این رفتار ها هست?! اصلا چرا ما توقع داریم که بازیکن ها هم مثل یک هوادار فقط با عشق تصمیم بگیرند?! و اگر قدم هامون رو کمی فراتر بذاریم ایا این درسته که حسرت بخوریم چون نسل توتی ها دل پیرو ها بوفون ها کاسیاس ها ژاوی ها و... داره کم کم تموم میشه?! ببینید مطمئنا توتی تونست احترام همه ی فوتبال دوستان رو بخره اما ایا کارنامه ی خالی از افتخار توتی با باشگاهش جایواه ویژه تری داره یا کارنامه ی باجو با بازی در حداقل دو تیم بسیار بزرگ ایتالیا?یا پیرلو که در 3 تیم بزرگ ایتالیا بازی کرد!و یا حتی زیدان که با رکورد شکنی مالی به رئال پیوست!!! و چه جالب که هرسه ی این بازیکن هت بسیار دوست داشتنی بودند و هستند. من شخصا همیشه طرفدار بازیکن هایی بودم که برای تیم محبوبم بازی کردند و با هیچ بازیکن دیگری هم در دنیا مشکلی نداشتم حتی اگر اون بازیکن در تیم رقیب باشه و قبلا هم در تیم خودم بازی می کرده... خوشحال میشم نظرات شما ذو هن بشنوم