طرفداری- هم اینک که این نوشته را می نویسم مانند خیلی ها بغض بزرگی گلویم را گرفته و به خودم می گویم این دنیای فوتبال با دل ما چه می کند؟
فکر می کنم همه اشک های مهدی مهدوی کیا را مشاهده کردند، همه صدای شکستن دل این مرد بزرگ را شنیدند، مردی که بارها و بارها با بازی هایش دل های ما را شاد کرد، از گل هایش به تیم ملی چین گرفته تا آمریکا در جام جهانی و یا آن بازی فوق العاده و فراموش نشدنی برابر کره جنوبی در جام ملت های آسیا و غیره. چرا ما هیچ گاه یاد نگرفته ایم قدر اسطوره ها و بزرگان خود را بدانیم؟ نه تنها در فوتبال بلکه در زندگی شخصی حتی خیلی از ما جوان ها حتی قدر پدر و مادر خود را نمی دانیم و هنگامی به خود می آییم که اثری دیگر از آن ها نیست، اصلا دوست ندارم با این حرف ها و جمله ها دل شما خوانندگان و دوستان همیشگی طرفداری را در این روزها و شب های پر از شادی و نوروزی شکننده کنم اما مانند همیشه دوست دارم یک سری از درد و دل ها را با هم مرور کنیم. مهدی اشک ریخت و رفت، رفت و تمام آن خاطراتی را که بوجود آورده بود را با خود برد. هنگامی که او می خواست برود من مانند کسی که عاشقانه به فردی عشق می ورزد دوست داشتم کاری کنم که ثانیه ها جلو نروند، در جا بزنند و مهدی هنوز هم بماند. عادل راست گفت که مهدی خان، گریه کند ما همه گریمان می گیرد. اشک های او واقعا برای من سنگین بود، طوری که دوان دوان دویدم و مادرم را با صدایی پر از بغض و چشمانی پر از اشک صدا کردم که بیا مهدی مهدوی کیا دارد گریه می کند. ما اسطوره هایمان چه می کنیم؟ اگر کسی فکر می کند مقصر یحیی است بداند که سخت در اشتباه است. به یاد بیاورید که با خود یحیی هم همین برخورد صورت گرفت، نه تنها با او بلکه با خیلی های دیگر مانند علی دایی. فوتبال چقدر می تواند بی رحم باشد؟ بازیکنی که زمانی آقای فوتبال آلمان بود حالا تبدیل به مظلومی شده که اشک می ریزد و ما را در یک روز مانده به لحظه سال تحویل به غمی بزرگ فرو می برد. غمی که ناشی از تمام آن خاطراتی است که او برای ما ساخته، تمام لحظاتی که شادی را به خانه های کوچک و بزرگ ما آورد، تمام ثانیه هایی که ما در بین تمام مشکلات زندگی لبخند بر روی لبانمان نشست.
آقای مهدی ما با تو بد کردیم، شاید بعد از ناصر خان پاک ترین و بی ریا ترین مردی که در فوتبال بود همین آقا مهدی راستگو و پر تلاش بود. مردی که در لیگ بزرگ آلمان جنگید و مزد زحمات خودش را بدون هیچ گونه حاشیه ای را گرفت، مگر چند بازیکن در کل تاریخ فوتبال ما بوده اند که این گونه مردانه بجنگند و پیروز شوند؟ تو راست گفتی مهدی خان، برو به جایی که مردمش حتی اگه رقیبت باشند تو را تشویق می کنند بدون هیچ تزویری، تو راست گفتی برو جایی که مردمش اگر از تو خوششان نیاید بی دلیل و به دروغ نگویند تو را دوست دارند، برو به جایی که ارزش تو را درک کنند، ما دست هایمان خالی است، خالی از همه چیز، خالی از مرام و معرفت. به شخصه هیچ گاه تو را فراموش نخواهم کرد، هیچ گاه کسی به جز تو جایت را در دلم نمی گیرد، آقای حاج رضایی شصت و خورده ای سال بغضش ترکید و نتوانست جلو خودش را بگیرد، چه برسه به ماها! تو همیشه در دل ما می مانی، چه آبی چه قرمز.مطمئن باش مهدی مانند ناصر خان همه با اشک هایت اشک ریختن! خیلی سخت است که دیگر تو را در زمین فوتبال نبینیم، ولی چه می شود کرد فوتبال همین است نه به مهدی مهدوی کیا رحم خواهد کرد نه به زین الدین زیدان. مهدی خان همیشه و هر کجا که هستی امیدوارم موفق باشی و بدان دلمان برایت تنگ می شود.
خداحافظ آقا مهدی دوست داشتنی.