فارغ از بحث نتیجه کسب شده در این بازی، باید به نکات جالبی که در مقایسه دیدار چند شب پیش با بازی رفت سال گذشته، میان همین دو تیم وجود دارد اشاره کرد، نکاتی که قویاً نشان دهنده پیشرفت فوق العاده مونیخی ها در طی مدت زمانی است، که آنها تحت هدایت مربی جوان اسپانیایی خود قرار گرفته اند.
مهمترین تفاوت بازی این دو تیم نسبت به سال گذشته، میزان درصد مالکیت توپ و البته پاسهای رد و بدل شده دو تیم در طول نود دقیقه بازی بوده است، در دیدار رفت دو تیم در فصل قبل، این آرسنالی ها بودند که با تملک 58 درصدی در برابر 42 درصد مونیخی ها تیم برتر زمین بودند، در حالی که در بازی هفته گذشته این میزان با تفاوتی فاحش 78 به 22 به سود باواریایی ها چرخش داشته است، در بحث تعداد پاسهای رد و بدل شده نیز، در بازی سال قبل دو تیم توپچی ها با 624 پاس که شامل 553 پاس صحیح بود، در برابر 448 پاس بایرنی ها که شامل 357 پاس صحیح بود، تیم برتر زمین بودند، اما در بازی این فصل در موضوع پاسهای رد و بدل شده برتری مطلق با شاگردان گواردیولا بوده است، جایی که مونیخی ها با مجموع 862 پاس که شامل 816 پاس سالم بوده است، در برابر تنها 222 پاس آرسنالی ها که فقط 158 عدد از آنها به مقصد رسیده است، حاکم مطلق توپ و میدان در ورزشگاه امارات بوده اند.
البته باید به این نکته نیز اشاره کرد که مونیخی ها در همان بازی سال قبل که از لحاظ در اختیار داشتن توپ و میدان در مرتبه پایین تری نسبت به حریف خود قرار داشتند، نه تنها بازی را با حساب 3-1 به نفع خود تمام کردند، بلکه در بحث ضربات به سمت دروازه نیز با 17 شوت در برابر 10 شوت لندنی ها، تیم برتر زمین بودند، که البته در دیدار این فصل نیز مجدداً 27 به 8 برتری کامل با بایرنی ها بوده است.
در هر صورت، چیزی که در این میان اهمیت بسیار بسزایی دارد، تغییر سبک سریع و میزان تطبیق پذیری بالای بازیکنان حرفه ای بایرن مونیخ است، آنها تنها در طول یک سال، توانستند دوبار با دو سبک متفاوت از دو مربی برجسته، در زمین یکی از بهترین تیمهای فوتبال جزیره و اروپا، به پیروزی برسند، باید دید که آیا فاتحان سه گانه فصل گذشته فوتبال اروپا، این بار می توانند با تفکرات پپ گواردیولای جوان، افتخارات خود را تکرار کنند یا خیر. امری که با توجه به شواهد و چیزی که آنها این روزها در میدان مسابقه از خود نشان می دهند، اصلاً بعید و دور از دسترس نیست.