طرفداری - تیم ملی ایتالیا در جام جهانی 1934 نیز قهرمان شده بود اما در سال 1938، شرایط کمی متفاوت بود. رژیم دیکتاتور بنیتو موسولینی باعث شده بود فرانسوی ها که میزبان رقابت ها بودند، از ایتالیا تنفر زیادی داشته باشند. جام جهانی 1938، سومین دوره برگزاری جام های جهانی بود.
این جام کاملا تحت تاثیر دشمنی های ملت ها و جنگ جهانی دوم برگزار شد. در حالی که توپخانه ها در سراسر اروپا آماده جنگ بودند، فیفا تصمیم گرفت این بازی ها را برگزار کند. اروگوئه به همین دلایل از سفر به فرانسه خودداری کرد و بازی ها با شرکت 16 تیم آغاز شد. در آن جام، اتریش با آنکه مجوز حضور در بازی ها را گرفته بود، به دلیل تسخیر کشورش توسط آلمان نازی، اجازه حضور نیافت و هیتلر چهار بازیکن اتریشی را مجبور کرد تا برای تیم ملی آلمان بازی کنند. تنفر در سراسر اروپا و مخصوصا فرانسه و انگلیس، از کشورهای آلمان و ایتالیا وجود داشت و بازیکنان ایتالیا از سوی دولت مجبور شده بودند تا قبل از آغاز هر بازی، به سبک فاشیستی ادای احترام کنند و البته هر بار با شعارها و توهین هواداران فرانسوی مواجه می شدند.
در این جام، برای اولین بار، فرانسه میزبان و ایتالیا، قهرمان دوره قبل بدون برگزاری بازی های انتخابی، در رقابت ها شرکت کردند.
ایتالیا موفق شد با پیروزی 3-1 مقابل فرانسه میزبان، به مرحله نیمه نهایی راه پیدا کند و پس از پیروزی در نیمه نهایی، در بازی فینال مقابل مجارستان که در آن زمان از قدرت های فوتبال اروپا به شمار می رفت، قرار گرفت. نکته جالب در مورد بازی نیمه نهایی بین دو تیم ایتالیا و برزیل این بود که مربی وقت برزیل، کاملا مطمئن بود که با شکست ایتالیا به فینال راه پیدا می کند و به چند بازیکن خود استراحت داد. در نهایت ایتالیا توانست 2-1 برزیل را شکست دهد. دیدار فینال، بهترین نمایش آتزوری در آن جام جهانی بود و مردان ویتوریو پوتزو، سرمربی وقت آتزوری، موفق شدند 4-2 مجارستان را شکست دهند. پیترو راوا، مدافع چپ ایتالیا، بعدها گفته بود در واقع این پیروزی برعلیه هوادارانی بود که از ایتالیا متنفر بودند و مدام به آنها دشنام می دادند. پس از این بازی ها، جام جهانی به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم برای مدت 12 سال متوقف شد.
پوتزو بعدها در این مورد گفته بود:
بازیکنان من اهداف سیاسی نداشتند. آنها برای کشورشان می جنگیدند.