بدون شک میتوان دوران 1994 تا سال های 2005 را یکی از بدترین دوران فوتبال تاریخ آلمان دانست. حتی امروزه نیز دقیقا مشخص نیست چگونه المان نتوانست در دوره ای نزدیک به 10 سال بازیکنانی با کیفیت گذشتگان خود تربیت کند. در سال 2012 یکی از جامعه شناسان المان با ارائه ی مدارکی علمی و نسبتا قوی تاحدی این حادثه را به سقوط دیوار برلین و شرایط پس از ان مرتبط دانست. با این حال المان توانست در همین دوران بد نیز یورو و فینال جام جهانی و قهرمانی در لیگ قهرمانان را تجربه کند. اولین دهه ی قرن بیست و یکم را در صورتی که الیور کان را متعلق به یک نسل قبل تر بدانیم بدون شک به بالاک تعلق میگیرد. بالاک تنها ستاره ی واقعی در تیم ملی المان بود. اما به ندرت کسی بازیکن دیگری را به یاد دارد که در ابتدای فوتبال خود نام بالاک را کاملا تحت الشعاع قرار داد. سباستین دایسلر که به عقیده ی بسیاری در بدترین حالت بازیکنی در حد بالاک بود. دایسلر در حالی که تنها 27 سال داشت از فوتبال کناره گرفت.به هرحال استعداد او در اندازه ای بود که بایرن مونیخ او را به خدمت گرفت، هرچند حتی چندین سال قبل از ان نیز به هیچ وجه در حد نام خود نبود وبه ندرت در زمین فوتبال دیده میشد. بسیاری مصدمیت های پی در پی را علت اصلی افت روانی و فیزیکی او میدانستند اما در نهایت مشخص شد دایسلر از میانه ی دهه ی 90 با افسردگی شدید دست و پنجه نرم میکرده. رسانه های المان به شدت از انتشار اخبار درمورد او جلوگیری میکردند اما تصاویر بسیاری از او در شرایط فیزیکی و مشخصا روحی بد وجود داشت. پس از خودکشی "انکه" دروازه بان تیم ملی المان بسیاری از بزرگان فوتبال المان نگران سرانجام دایسلر شدند. این مسئله تا سال 2014 مخفی ماند تا اینکه در نهایت خود دایسلر حقیقت را گفت. بیش از 20 سال مداوای پزشکی و یک اقدام به خودکشی! او عنوان کرد که در تمام مدت فوتبال خود حتی یکبار نیز نتوانسته بود تمام توان خود را به نمایش بگذارد.
دایسلر میتوانیست تبدیل به یکی از ستاره های بزرگ المان در کنار بالاک شود اما افسوس که ژنتیک کار خود را کرد و المان و شاید جهان را از داشتن یک استعداد خوب محروم کرد.
