دربی هفتاد و یکم ؛بیست و پنج شهریور ۱۳۹۰
*کسانی که شک به نوشته های چند خط پایین من دارند .لطفا این دربی رو دو مرتبه تماشا کنند
از سال ۱۳۸۰ که بازی های استقلال رو به یاد میارم.بازیکنان بزرگی از لحاظ فنی یادم میاد نظیر فرهاد مجیدی ٬محمد نوازی٬علی سامره٬محمود فکری٬مهدی پاشازاده ٬آندرانیک تیموریان٬مجاهد خذیراوی ٬علی نیکبخت(دوره اول) و ...
اما هیچ وقت بازیکنی که اکثر امتیاز های فنی رو در بالاترین سطحش داشت ندیدم البته به غیر از مجتبی جباری
خوب توپگیری می کرد .خوب شوت میزد٬خوب می دوید٬خوب رهبری می کرد خوب گل می زد و از همه مهم تر خوب پاس گل می داد(همه این موارد در دربی ذکر شده ٬قابل مشاهده است)
آن هایی که با رفتار های مردم آسیای شرقی از جمله ژاپن آشنایی دارن خوب می دانند که کم تر اهل لقب دادن به افراد ورزشی آن هم غیر بومی هستند اما این نابغه ایرانی لقب «زیدان آسیا» را از آن چشم تنگ ها یدک می کشد و الحق که چقدر سبک بازی و هوش آن دو نزدیک به هم بود
اما امان از کم تحملی٬یک دندگی٬گاهاً تصمیم های خودخواهانه و صد هزار بار مهم تر زانوان کم توانش که همه با هم سعی بر به زانو درآوردن مجتبی داشتند و البته دارند
عواملی که باعث شد نام او هم تراز مشاهیر ایرانی مثل علی کریمی قرار نگیرد
اما موضوع حال است که آیا حال نسخه کمی پیر شده مجتبی به درد تیم بی تاکتیک این روزهای استقلال می خورد یا خیر؟
آيا مجتبی پیر٬ بهتر از شجاعیان که به همراه یک فصل نچندان جالب و فرشید اسماعیلی که در سی بازی بیش از ۲۵ بازی ٬بازیکن معمولی نشان می دهد نیست ؟
