تفاوت نسل های فوتبال شاید فقط در تفاوت چهره ها و اضافه شدن خالکوبی ها و قیمت های گزاف و حقوق های عجیب و غریب نباشه.
تا حرف از نسل دیروز و امروز میشه، شاید همۀ ما بی درنگ بریم سراغ موشکافی این مسأله که غیرت و تعصب بزرگترین تفاوت نسل هاست.
این حرف کاملا درسته، نشون به اون نشون که تو فوتبال امروز شاید دیگه نشه بازیکن تک باشگاهی پیدا کرد.
تو فوتبال امروز شاید تنها کورسوی امید به واژۀ مقدس وفاداری امثال مارکو رویس باشن و بس.
تو فوتبال امروز وقتی به یه بچۀ 20 ساله مثل رحیم استرلینگ که میتونست یکی از موندگارترین اسطوره های باشگاهش باشه، پیشنهاد 180 هزار پوند حقوق هفتگی میشه دیگه کسی انتظار نداره مثل توتی و جرارد و اسکولز و امثالهم حرف از عشق به پیرهن و این چیزا به میون بیاد.
تو فوتبال امروز شاید ها و بایدهای زیادی هست که قبلا رنگ واقعیت نداشت، اما از همۀ اینا بگذریم...
اون چیزی که میخوام بگم تفاوت به مراتب بزرگتریه
تفاوت در "هدف"
شاید اگه به طور خلاصه بخوام همه حرفمو تو یه جمله خلاصه کنم بهترین توصیف این باشه که امروز " هدف، وسیله رو توجیه میکنه" و این مسأله نه تو فوتبال بلکه تو همۀ زمینه ها به وضوح دیده میشه.
تجسم عینی این کلام طولانی، شاید در یک نگاه ساده به این عکس متجلی شه. به حسی که تو این بازیکنا هست دقت کنید. شادی از ته دل! فریاد درونیِ روحی که جز فوتبال چیزی نمیشناسه. نمونه بارزِ نسلی که همیه چیزشو تو زمین میذاشت. نه اینکه گاهی انگ کم کاری و خیانت بهش بزنن. این نسل واسه فوتبال می جنگید. اگه خطایی روش میشد تمارض و بزرگنمایی نمیکرد، پا میشد و انتقام خطا رو شخصا میگرفت!
اگه میباخت انگار همۀ دنیا رو ازش گرفتن و اگه برنده میشد انگار همۀ دنیا رو برده بود.
اون نسل حتی شادیای بعد از گلش هم قشنگ تر بود...
دیروز تولد لوییز گارسیا بود؛ واسطه و بهانۀ این پست هم بی تردید، زنندۀ گل ارواحه
کسی که حس عجیبی بهش داشتم. یه بازیکن که فقط میومد تو زمین تا فوتبال بازی کنه
گلایی میزد که واقعا هیچکس نمیتونست بزنه، نمونش سوپرگلش به بوفون تو آنفیلد، همون سالی که قهرمان شدیم.
همچین بازیکنی که توجه زیادی روش نبوده و نیست از خاطر من یکی هیچوقت پاک نخواهد شد. چون از نسلی بود که هر بازیکن به خودیِ خود، "خاص" بود.
تولدت مبارک لوییز گارسیا، یادگار دوران خوش فوتبال...
.
پ.ن: اینایی که گفتم شعار نیست، برای رسیدن به اصل مطلب، پول رو از فوتبال امروز و دیروز حذف کنین، اونوقت تفاوت ها آشکارتر میشه. نمونش اینکه دیگه مثل گذشته تیمایی مثل والنسیا، بایر لورکوزن و پورتو نمیتونن تو اروپا قدرت نمایی کنن، چون قدرت در انحصار چنتا تیم ثروتمنده و جز این تیما، مدعی دیگه ای رو نمیشه متصور شد.
