اگر به عنوان یک جنس مونث در جامعه متولد شوید، واگر خانوادیتان هم افراد روشن فکر وآزاد اندیش باشند ، باز هم جامعه از 6 سالگی تبعیض ومرز کشیدن را شروع می کند!
تحقیر پنهان وبار روانی فراوان ایجاد شده وموج عظیم اندیشه های جنسیت گرا شمارا از هرگونه اعتماد به نفس و شکوفایی باز می دارد.
اگر معتقدید من اغراق کردم قطعا به عمق موضوع پی نبردید! ((اگر تمام دنیا جلوی شما بایستد وشما چیزی را بخواهید به احتمال زیاد آن را بدست می آورید؛اما اگر در فکر شما این اندیشه را بیاندازند که تو (نمی توانی) وباتوجه به جو حاکم برجامعه تو بپذیری قطعا به هیچ آرزویی نخواهی رسید...))
کاری که جامعه بازنان می کند همین باور این که تو زمانی کامل هستی که مادر باشی!تو فقط زمانی ارزش مندی که جزیی از خانواده باشی! تو توانایی وقابلیت های بسیاری از مشاغل را نداری! تو چیزی کمتر از مرد هستی وکلا اینکه خواهرم تو نمی توانی!(در حالی که همین جامعه اعتقاد دارد یک فرد معلول جسمی وحتی ذهنی می تواند هر کاری کند، البته که من هم معتقدم اگر یک افلیج قهرمان دو نشود تقصیر خودش است اما چرا یک زن سالم وعاقل وبالغ نمی تواند؟بر چه اساسی؟همه ی مردها می توانند؟)
الان احتمالا شما با خود می گویید من خیلی منفی بافم و جامعه عوض شده است اما به خدا قسم که اوضاع بدتر میشود که بهتر نه!کاش میتوانستید یک روز در قالب یک زن از خیابان عبور کنید تا بفهمید اگر زن باشید حتی ساده ترین کار ها مشکل میشود؛یک مشکل روزمره!و وقتی قانونی نیست که مبارزه کند، زن ترجیح می دهد در خانه بماند!
در این میان اما ورزش همیشه نماد اعتماد به نفس وقدرت بوده است، وطبیعی است که جامعه مرد سالار اجازه ورود زنانش را به عرصه قدرت نمی دهد!
شاید هرگز هیچکدام از ما فکر نمی کنیم که نگرشمان، رفتار ما وحتی شوخی های ما زندگی ولذت آن را به کام نیمی از جامعه تلخ می کند،تاجایی که گاهی از وجود خود پشیمان می شوند و قطعا این هم اغراق نیست!
در ادامه بد نیست به متنی که من از یکی از سایت ها درباره ی وضعیت ورزش زنان خواندم نگاه بیاندازید:
"در ایران توجه به ورزش همگانی به خصوص در حوزه زنان بسیار کم است و این میزان از ورزش حرفه ای زنان هم که در ایران می بینیم به صورت گلخانه ای و به منظور جلب نظر مثبت جهانیان است. نگاه حاکمیت به ورزش زنان این است که ورزش زنان در یک سطحی وجود داشته باشد که صرفآ ورزش مردان کشور را از شمول تحریم ها و مجازات های جهانی که بابت تبعیض در ورزش کشورها اعمال می شود، خارج کند. چرا که سال هاست طبق استانداردهای ورزشی سازمان های بین المللی٬ هیچ گونه تبعیض نژادی، قومی، جنسیتی و غیره در ورزش پذیرفته و تحمل نمیشود٬ و ایران بیش از این میزان مینیمم٬ ورزش زنان را بر نمی تابد٬ چرا که اگر تیم های ورزشی زنان به نتایج خوبی دست پیدا کنند٬ پای مطالباتی چون جوایز و دستمزد برابر با تیمهای ورزشی مردان و دیگر حقوق برابر به میان خواهد آمد."
miss dos santos
2017
