دو باشگاه در خیلی چیزها مشترک بوده اند : سوابق مایه شرمساری، موفقیت ها، تراژدی ها و حتی ورزشگاه اما هواداران شان از اینها برای تحقیر همدیگر استفاده کردند. شاید تنها چیزی که میان آنها نقطه اشتراک واقعی و توافق نظر باشد همان موله آنتونلیانا است .
ساختمانی که اسم دربی را از روی آن برداشته اند و حالا این ساختمان موزه ملی سینما شده. یوونتوس بیش از یازده میلیون هوادار در سراسر ایتالیا دارد که بیشترشان اهل جنوب و سیسیل هستند اما تورینو را افرادی غیر متخصص بنا کردند. مایو سولداتی در کتاب خود می نویسد: «این تیم، تیم طبقه کارگر بود، کارگران مهاجر که از کشورها یا استان های همسایه آمده بودند. طبقه فرودست و فقیر.»
اما برای یوونتوسی ها که حتی نام تیم شان ریشه لاتینی دارد –زبانی که مختص افرادی خاص و کلیسا بوده- باشگاه شان تیم جنتلمن هاست، تیم پیشگامان صنعتی، محافظه کاران و بورژواهای ثروتمند. این بازی تقابل دو تیم از دو لایه مختلف اجتماع است که این بار در ورزشگاه جدید یوونتوس انجام می شود.
ورزشگاهی مدرن با صندلی های جدید و مرکز خرید. استادیو المپیکو ورزشگاه قبلی حالا به تورینو تعلق دارد. باشگاهی باقی مانده از دوران بتنیو موسولینی که برازنده تورینو هم هست چرا که این باشگاه هنوز هم به گذشته ها تعلق دارد و در این میان یوونتوس است که مدلی برای آینده نگری شده .
تورینو، یووه را از سال 1995 به این سو نبرده و از 12 سال پیش به این طرف به این تیم گلی نزده که می شود در طول 9 بازی. برخی می گویند فیورنتینا رقیب بزرگتری برای یوونتوس بوده است اما همیشه همینطور نبوده. تورینو اولین باشگاهی است که هر دو جام داخلی را برده . آنها در دهه چهل میلادی پنج قهرمانی متوالی را به دست آوردند. هواپیمای حامل کل بازیکنانی که از بازی دوستانه در لیسبون می آمدند در سال 1949 بر فراز تپه های تورینو سقوط کرد و در میان 31 قربانی بازیکنان بزرگ این تیم دیده می شدند.وبعد از آن دوره ی نزول تورینو شروع شد.روحیه تیم با این اتفاق نابود شد. تورینو بعد از این تراژدی یک بار در کورس قهرمانی در سال 1976 حضور داشت اما طلسم از همان موقع شروع شد. آنها سال بعد با وجود کسب تنها یک باخت در طول فصل کورس را به یووه باختند و دوم شدند. در دهه هشتاد سه بار متوالی در فینال جام حذفی به شکست تن دادند. جام یوفای سال 1993 را هم به خاطر خوردن گل در خانه از دست دادند. در قرن بیست و یکم مشکل مالی هم دست از سر آنها برنداشت .در حالی که یوونتوس به افتخارات خود در سال ها و دهه های بعد اضافه میکرد.
حتی بازی های دوستانه دو تیم هم حالتی دوستانه نداشته و سال 1945 که با هم بازی کردند دست آخر با هم توی زمین گلاویز شدند. میزان شوخی ها و مسخره کردن ها هم کم نبوده، به خصوص بعد از حادثه هیسل که آنها در شعارهایشان به خاطر کشته شدن برخی از هواداران یووه در آن اتفاق ابراز خوشحالی کرده بودند و همین آتش کینه میان دو تیم را شعله ور تر کرد.البته اکثر قریب به اتفاق طرفداران دو تیم اینگونه نیستند.
چیزی فراتر از رقابت دو همشهری
منبع:
http://bleacherreport.com/articles/1968710-il-derby-della-mole-torino-and-juventus-share-more-than-a-rivalry-and-a-city
