از سال 96 که یووه قهرمان سی ال شد من هم طرفدار یووه شدم.
در این سالها بازی ستارگان فوتبال جهان که در یوونتوس بازی می کرده اند را دیده ام.
با این تیم سال ها خوشحالی کرده و اشک ریخته ام.
بازیکنان بزرگی از یووه جدا شدند مثل زیدان باجیو ویالی پروتزی زلاتان امرسون تورام کاناوارو و زامبروتا ویرا و در این اواخر هم پیرلو و ویدال و پوگبا.
اما تیم یوونتوس حتی زمانی که در سری ب بود همون یوونتوس پا برجا و محکم ماند.
یوونتوس سالهاست جز پولدارترین باشگاه ها نیست اما چیزی که باعث میشه تو یوونتوس همه ی بازیکنان،استعدادهای ذاتی شان شکوفا شود فلسفه ی این باشگاه بر مبنای برد است.فلسفه ای که اگه باختی یه بار دیگه بازم تلاش کن.
نمی دونم یادتون هست که وقتی سری ب بودیم چند هفته ی اول هرچی می بردیم امتیازمون به صفر هم نمی رسید و هنوز منفی بود.اون زمان با نگرانی سرنوشت تیم را دنبال می کردیم که نکنه یووه مثل لیدزیونایتد بشه یا مثل جنوا.تیم هایی که بودند ولی نام و نشان گذشته شون را از دست دادند ولی یووه بازهم برگشت و سال 2011 بازهم قهرمان شد.
فلسفه ی این باشگاه نگذاشت که کمبود های این سالها تاثیر گذار باشد.
جدایی ساندرو برای همه ی طرفداران سخت و غیر قابل تصور است ولی هنوز فوتبال ادامه دارد و یووه بازهم به فینال سی ال می رسد مثل 2015 که ساندرو یووه نبودو یووه رئال رویایی 2015 را برد.
مطمئنا تا هنگامی که این فلسفه ی یوونتوس ادامه دار باشد و تئوریسینی مانند آلگری (که یاد لیپی را زنده می کند)یوونتوس به راه پیشرفت خود ادامه خواهد و دیر نیست که یووه برای بارهای سوم و چهارم قهرمان سی ال خواهد شد.
