قرار است امسال کنار هم مقابله‌ای سخت با مدافعان حریفان لیگ برتری و البته آسیایی داشته باشند. آنها دو مهاجم اصلی پرسپولیس در این فصل خواهند بود فصل پیش و در مقاطعی که علی علیپور به‌عنوان زوج کنار مهدی طارمی بازی می‌کرد این دو مهاجم فاصله زیادی با هم نداشتند. معمولا در مدل ایتالیایی این سیستم، وقتی تیم قصد دفاع از جلو داشته باشد، دو مهاجم تیم از یکدیگر فاصله می‌گیرند و در این شرایط هافبک تهاجمی تیم آنقدر بالا می‌آید که بعضا در نقش مهاجم ظاهر می‌شود. پرسپولیس از این مدل ایتالیایی استفاده نمی‌کرد و با توجه به سیستم 2-4-4 دیاموند این تیم دو مهاجم سرخ‌ها بیشتر نزدیک به هم و در کنار مدافعان میانی حریف بودند. در مقاطعی بخصوص یک سوم پایانی فصل زوج طارمی – علیپور کارایی بالایی از خود نشان دادند و حتی در مقام مقایسه با زوج طارمی – امیری بهتر عمل کردند. این برتری و هماهنگی بالاتر از آنجایی نشات می‌گرفت که مدل توپگیری علیپور با امیری که اساسا مهاجم نیست و بیشتر یک هافبک چپ شناخته می‌شود، تفاوت داشت. در این حالت علیپور هم مقابل خط دفاع و در بین مدافعان حریف صاحب توپ می‌شد اما در حالت دیگر امیری نمی‌توانست بین خط میانی و دفاع حریف توپ بگیرد و همزمان طارمی پشت دفاع حریف صاحب توپ شود. در واقع در این روش سیالیت لازم بین مهاجمان پرسپولیس وجود نداشت و همین باعث می‌شد اختلالاتی در هماهنگی شان ایجاد شود. در مورد زوج منشا – طارمی که بعید نیست از ابتدای فصل کنار هم به میدان بروند البته هنوز چیزی مشخص نیست اما بیشتر گمانه زنی‌ها مبنی بر این است که این ترکیب می‌تواند زوج موفقی باشد. هر دو بازیکن درتصاحب توپ پشت مدافعان حریف عالی‌اند و خصوصیات مثبت دیگری از جمله جایگیری درست، سرعت بالا، مقابله بدنی با مدافعان حریف و بازی تخریبی، قدرت سرزنی و نواختن ضربه نهایی با هوش بالا دارند که از هر کدام مهاجمی کامل در قد و قواره فوتبال ایران می‌سازد. از طرفی به نظر می‌رسد منشا در مقایسه با علیپور قدرت تمام کنندگی بیشتری داشته باشد و حتی بازی بین خطوطش از این مهاجم بهتر باشد. با این حساب اگر طارمی و منشا نوبتی این کار را به درستی انجام دهند می‌توان انتظار کارایی بالاتری از آنها داشت. البته تمام این مسائل ریز فنی می‌تواند تحت تاثیر مسائل کلی‌تر روانی گم شود و رنگ ببازد. مثلا اینکه ارتباط این زوج بیرون از زمین چگونه باشد. اینکه حسادتی در کار نباشد و حس همکاری بالا برود. فداکاری برای یکدیگر می‌تواند نشان صمیمیت این دو بازیکن در راس خط حمله پرسپولیس باشد که با توجه به خارجی بودن منشا و تازه وارد بودنش دشوار می‌نماید. البته طبیعی است که نمی‌توان انتظار داشت که این ارتباط در همان بازی‌های پیش فصل یا هفته‌های ابتدایی لیگ شکل بگیرد اما چنانچه دو بازیکن به لحاظ روانی نزدیک به هم باشند با توجه به کیفیت فنی شان احتمال موفقیت به‌عنوان یک زوج بالاتر خواهد رفت.