"جنگ هایبوری" نامی بود که به بازی فوتبال بین انگلیس و ایتالیا داده شد که در تاریخ 14 نوامبر 1934 در ورزشگاه آرسنال در هایبوری، لندن برگزار شد.انگلیس در یک مسابقه ی بسیار خشونت آمیز به پیروزی 3-2 رسید.
این اولین مسابقه ایتالیا از زمان فتح جام جهانی در تابستان 1934 بود همچنین انگلیس که در سال 1928 فیفا راترک کرده بود هنوز به عضویت مجدد درنیامده بود.انگلستان هنوز هم یکی از قوی ترین تیم های اروپایی در آن زمان بود. بازی در انگلستان بود و کمترین عنوان ممکن به این بازی" فینال واقعی جام جهانی فوتبال"بود.
این مسابقه برای ایتالیایی ها به حدی مهم بود که بنیتو موسولینی وعده داد در صورتی که انگلیس شکست بخورد هر بازیکن یک ماشین آلفا رومئو و معادل 150 پوند (حدود 6000 پوند در شرایط مدرن) به عنوان پاداش دریافت خواهد کرد.
در این بازی رکوردی شکسته شد که همچنان با اختلاف در تاریخ تیمهای ملی پا برجاست.تنها باری که در ترکیب 11نفره 7نفر عضو یک باشگاه بوده باشند که این 7نفر بازیکنان باشگاه آرسنال بودند.
علاوه بر 7 بازیکن آرسنال(فرانک ماس,جورج میل,ادی هاپگود,ویلف کاپینگ,ری باودن,تد دریک و کلیف باستین)به طور تصادفی، بازی در استادیوم خانگی آرسنال، هابیوری انجام میشد. بازیکنان انگلستان تا حدی بی تجربه بودن وهمه شان کمتر از 10بازی ملی در کارنامه خود داشتند.
نیمه اول
پس از تنها دو دقیقه، پا بازیکن ایتالیا، لوئیس مونتی، با تکل دریک، شکست.مونتی 15دقیقه در زمین باقی ماند وسرانجام ازبازی بیرون آمد درآن زمان بازیکن تعویضی مجاز نبود.و ایتالیا با10 مرد ادامه دادند.بازیکنان ایتالیا از مصدومیت مونتی مطلع نبودند و در همان 15دقیقه انگلستان هر 3گل خود را در دقایق 2و10و12 به ثمر رساند.
در حالی که ایتالیایی ها تاکتیک هایی را ادامه میدادند که مونتی آخرین مدافع در برابر انگلیس بود. اریک بروك و كلیف باستین باعث شدند كه ایتالیایی ها با شوت سریع خود،برای انگلستان کمی مشكلساز شوند.
کارلو کارسولی دروازبان ایتالیا خطایی بر روی دریک انجام داد که منجر به پنالتی به نفع انگلستان شد اما دریک پنالتی را از دست داد و این کارسولی بود که در جهت درست باپرشی مناسب توپ را سیو کرد.هر چند هر سه گل را تد دریک در نیمه اول به ثمر رساند که سر استنلی متیوز یکی از بزرگترین فوتبالیستهای تاریخ بریتانیا دریک را در این بازی به رعد و برق تشبیه کرد.
ایتالیا که قادر به شکستن دفاع انگلستان نبود تاکتیک های بازی خود را تغییر داد.
مسابقه از همان ابتدا خشونت آمیز بود.تماشاچی ها به تکل دقیقه 2دریک اعتراض داشتند.دماغ ادی هاپگود شکسته بود و15 دقیقه در بازی حضور نداشت. مچ پای باودن آسیب دیده بود.به دریک مشت زده بودند و بازوی بروک شکسته بود.(همگی آسیب دیدگان بازیکنان آرسنال بودند)
در نیمه دوم ایتالیا که بی جهت قهرمان جهان نشده بود توانست 2 گل به وسیله چوزپه مه آتزا* بازیکن اینترمیلان به ثمر برساند.هر چند اگر فرانک ماس دروازبان انگلستان با سیوها وتکلهای متعدد خود در میانه میدان که بازیکن میدان نیز لقب گرفت نبود احتمالا مه آتزا گلهای بیشتری به ثمر می رساند.مه آتزا اسطوره اینتر میلان و ایتالیا که 3عنوان قهرمانی ایتالیا با اینتر و دو عنوان جام جهانی با ایتالیا رادر کارنامه خود داشت بزرگترین پشیمانی زندگی اش را موفق نشدن در زدن گل سوم به انگلستان در هایبوری عنوان کرد.
ایتالیایی ها که 10نفره شدن خود را علت باخت میدیدند به خودشان لقب شیرهای هایبری را دادند وهنوز هم خود را بااین نام تشویق میکنند.
یکی از چیزهایی که نمی تواند مورد بحث قرار گیرد، ماهیت خشونت آمیز بازی بود که متیوز آنرا خشن ترین بازی حرفه خود عنوان کرد.
ادی هاپگود که بینی اش در این بازی شکست بیاد می آورد که قبل از حمله بازیکن خاطی به وی لبخند زد و حادثه را رقم زد .هاپگود گفت:من میزبان مهربانی بودم و به مهاجم لبخندزدم اما او ارزشش را نداشت.
ایتالیایی ها به قصد مجازات بدون درنظر گرفتن توپ انگلیسی هارا مجروح کردند اما بعدها پوزو مربی ایتالیا گفت دریک در آن تکل پای مونتی را نشکست.در حقیقت مونتی میخواست سریع برگردد که انگشت شصتش شکست. هاپگود دز زندگی نامه اش نوشت ایتالیایی ها ازخود بیخود شده بودند و به همه جا وهمه چیز مقابل چشمانت لگد میزدند.او گفت حتی وقتی که بینی اش هم شکسته بود آنها به صورت وی آرنج خود رامی کوبیدند.وقتی بعد از چند بخیه سریع به میدان برگشت برد انگلیس جدی تر شده بود و ایتالیایی ها باخشونت به بازی برگشتند.
چالش های شانه ای و چالش های دوگانه از طرف هر دو بسیار ضعیف بود، اما دو گل زیبا از جوزپه مه آتزلا در چهار نیم دقیقه، هرج و مرج را یه وجود آورد. انگلستان به طور ناگهانی چسبیده بود و صدمات به وجود آمد. بروک استخوانش شکسته بودو در نیمه اول درد کشید، و فک دریک متورم شده بود، که در صورت ضربه زده شده بود. مچ پا باودن آسیب دیده بود..,ویلف کاپینگ که سابقا معدنچی بود و به مرد آهنی معروف بود نمی توانست از زمین برخیزد او تنها مردی بود که هیچکاه در تکل آسیب نمی دید.
ایتالیایی ها تا سال 1973 به انتظار پیروز ی مقابل انگلستان نشستند.
*نام ورزشگاه سن سیرو زمانی به نام همین بازیکن بوده
