اگر بدانید مردم هزاران بار بیشتربه یک سردرد معمولی خود اهمیت می‌دهندتا به خبر مرگ من و شما ... (دیل کارنگی) این متن معروف را شاید بارها و بارها شنیده اید مثل سایر متنهای با ارزش و عمیق دیگری که لحظه ای ما را تحت تاثیر قرار میدهند و بعد از آن لحظه ای دیگر ما در مواجهه با شرایطی شبیه متن رفتاری دقیقا عکس آن را انجام میدهیم آنچه در متن به انجام دادن یا ندادنش توصیه شده. کلیپی دیدم از دختر بچه ای شیرین که از مهدی طارمی با آن لحن معصومانه اش میخواست از پرسپولیس نرود ,از طارمی میخواست بماند و آقای گل شود و بهترین بازیکن آسیا چیزی که سالهاست ما از داشتنش محروم بوده ایم ,استعدادهایی که در یکروز آفتابی آمده اند عرق ریخته اند با تشویق تماشاگران و رسانه ها ستاره شده اند و در انتهای یک شب با رفتن به تیم های درجه چند عربی و اروپایی در ازای پول بیشتر و حتی پول کمتر فقط و فقط به بهانه ی امکانات بیشتر و دیده شدن از آسمان هفتم چون ستاره ای سوخته به دره ی بی خبری سقوط کرده اند,اصلا بحث ممانعت از پیشرفت نیست اصلا بحث اینکه نخواهیم ستارگانمان آشیانه را ترک کنند و یا تا ابد به باشگاه وفادار بمانند نیست چرا که سقف باشگاههای ما کوتاه است چه از لحاظ مالی و چه از لحاظ امکانات و پیشرفت و پشتیبانی های دیگر,اما بحث بر سر زمانبندی است (تایمینگ)چیزی که طارمی را از گلزنی در خیلی صحنه ها هم دور میکند چیزی که مهاجمی با این استعداد و در صد تلاش را با دوبار آقای گلی باز هم به گل نزن بودن معروف کرده تا گلزنی ,مهاجمی که بیشتر فرصتها را میسوزاند تا نهایتا گلی به ثمر برساند ,طارمی اشل کوچک وخوبی از نمای کلی فوتبالیستهای ماست ,استعداد.. استعداد.. استعداد ..نزدیک ستاره شدن و نهایتا خاموشی ,باید بگویم تلاش شما کافی نیست آقای طارمی, کریس رونالدو در مقابل مسی استعدادی ندارد اما نهایت جاه طلبی و پشتکار است ,فوتبالیستهای ما به جای اینکه مدل مو یا طرز لباس پوشیدن فوتبالیستهای بزرگ جهان را تقلید کنند(هر چند چیز بدی هم نیست)بهتر است رفتار حرفه ای شان را یاد بگیرند تلاش.. تلاش.. تلاش.. توی این کلیپ دختر بچه در انتها میگوید "اگررفتی برایت آرزوی موفقیت میکنیم ,فراموشت نمیکنیم, وهمیشه عاشقت میمانیم"هر چند که این حرفها را به این کودک معصوم و زیبا یاد داده باشند که البته این خودش جای اشکال و بحث دارد که اصلا چرا احساسات کودکان را درگیر فضای مسموم و نامهربانانه فوتبال داخلی میکنید ,بله فوتبال زندگی است و یکی از علائم حیات برای خیلی از طرفدارنش اما ما که دیده ایم این همه بی مهری و کم کاری در حق تماشاگران وطرفداران را ,دیده ایم بازیکنی در تیمی با هوادران و سینه چاکان میلیونی چگونه در زمین راه میرود یا بازوبند کاپیتانی اش را روی زمین می اندازد یا در بغرنج ترین و حساسترین شرایط فصل یک تیم ترکش میکند ,اینکه عاشق پرسپولیس ,استقلال ,سپاهان,تراکتور و .. را به فرزندانمان یاد بدهیم هیچ اشکالی ندارد این که تعصب و ارق به باشگاه ,مرام یک باشگاه , فرهنگ و سابقه ی یک باشگاه از تمام بازیکنانی که در آن بازی میکنند مهمتر است را به آنان بیاموزیم جای ایرادی ندارد اما گره زدن احساسات معصومانه ی کودکانی که هنوز فهم درستی از مرام ستاره شدن در این کشور و منش حرفه ای ستاره ماندن ندارند کاری بس خطا و اشتباهی نا بخشودنی است بازیکنانی که برای ابراز احساسات خالصانه ی هوادارن حتی سرشان را از گوشی های بی جانشان برنمیدارند یقینا ارزش این همه سینه چاکی و اهمیت را ندارند.