در نبوغ رینوس و میشل و لاتک و ساکی هیچ شکی نیست، در قدرت تیم های مورینیو فرگوسن شکی نیست. اما اگر یک تیم ضعیف و بدون ستاره در اختیار این مربیان قرار داشت چه میشد؟ ایا هنر متقابل این مربیان همواره کارامد بود؟ ان در برابر بزرگان؟ تا قبل از فصل درخشان بایرن مونیخ که منجر به سه گانه شد شاید تنها طرفداران قدیمی رئال و تعدادی از فوتبال دوستان المانی نامی از یوپ هاینکس شنیده بودند. یوپ هاینکس نیز مانند بکن بائر جز معدود مربیان تاریخ فوتبال است که در دورانی که خود بازیکن بودند نیز امار درخشانی به جای گذاشتند. گفته ها درمورد هاینکس زیاد است اما به شخصه تیم تنه ریف 1996-97 (اروپا) را بهترین مثال برای توصیف نبوغ مربی گری این شخص کافی میدانم. این فصل یکی از عجیب ترین فصل های لالیگا بود، تنه ریف با مربی گری هاینکس و درحال که هیچ انتظاری از ان نمیرفت در نهایت بالاتر از رئال در رتبه ی پنجم به کار خود پایان داد. عملکرد هاینکس به حدی عالی بود که برای فصل پس از ان مربی رئال مادرید شد و در نهایت این تیم را پس از سال ها قهرمان یو سی ال کرد. اما تنه ریفی که موفق شده بود به جام یوفا صعود کند در انجا نیز کار بزرگی انجام داد، به عقیده ی بسیاری و بعدها خود هاینکس اگر این تیم تنها یک مدافع کلاس جهانی داشت میتوانست علاوه بر صعود به یو سی ال رتبه ی مناسبی کسب کند. این تیم موفق شد لاتزیو و فاینورد قدرتمند و پدیده دانمارک را شکست داده و در نهایت در نیمه نهایی و یک قدمی فینال از شالکه ای شکست خورد که با پیروزی برابر اینتر قهرمان مسابقات شد. این نتیجه بهترین نتیجه تاریخ تیم تنه ریف در اروپا بود. هاینکس با تنها سه مرتبه حضور در تیم هایی که در یو سی ال حاضر بودند، دو قهرمانی و یک فینال را از خود به جای گذاشت، اماری که شاید اگر از ان دسته مربیان فعال بود میتوانست بسیار پربارتر باشد.