تنها اگر می خواهید به تفاوت نقش حضور رونالدو در کنار تیم و نبودش پی ببرید همینو بس که رونالدو 90 دقیقه اغازین بازی ( جز زمانی که در زمین بود ) در کنار زمین نبود و تقریبا یک سال از آن حادثه ی تاریخی گذشت، وقتی رونالدو موثرترین بازیکن پرتغال تا کشاندن تیم اش تا فینال یورو 2016 بود. وقتی یکی برای همه و همه برای یکی. بازی را از رختکن می دید. و پرتغال تو قوطی فرانسه رفته بود. رونالدو دید اینطور نمی شود که در رختکن بازی را ببیند بر آن شد، به کنار زمین رود و رهبری کند و انرژی مضاعف دهد. رونالدو کنار زمین با چهره ای پر استرس. او که به بازیکنان در رختکن و قبل بازی امید داده بود، تا بازیکنان پرتغال نهایت زورشان را بزنند اما نه. پرتغال تنها دفاع می کرد. قدرت دفاعی اش با رهبر دفاعی اش یعنی په په خوب پیش می رفت اما قدرت حمله اش رهبرش را نداشت. نهایتا رونالدو به کنار زمین آمد. حال بازیکنان پرتغال جان گرفتند. گویی روح شان جلاء یافت. پرتغال توانست موقعیت هایی را در نیم ساعت حضور رونالدو کنار زمین و داخل زمین ایجاد کند . همچنین پرتغال دو یا سه موقعیت خوب با حضور رونالدو در زمین توانست ایجاد کند اما بعد از رفتن اش به حالتی اعجاب انگیز به قوطی فرانسه رفته بود. طی نیم ساعت حضور رونالدو در کنار نیمکت و زمین این شد که 1.ضربه سر په په ،2. تیرک کوارشما با سانتری که کشید ،3. برگردون مورا ،4. تیرک موتا ،5. و نهایت گل ادر حاصل انگیزه بازیکنان از حضور نیم ساعته ی رونالدو در کنار زمین شد ... که برخی حسودان تنگ نظر از بالاترینشان، خوزه مورینیو گرفته تا کاربرانی که با زیر شلواری از پشت سیستم، ساز آنتی رونالدویی را در کامنت ها و پست هایشان می نوازند، این تحرکات رونالدو و صحبت هایش را و قدرت رهبری اش را بی خاصیت جلوه دهند ( به خیال غرور و پررویی رونالدو می بینند )..... همانطور که همه بزرگان من جمله پله و مارادونا و خیلی های دیگر گفتند، رونالدو یک ابر کاپیتان برای تیم ملی اش است. رهبری فوق العاده ، عاشق پیروزی و متنفر از شکست. قدرت هدایت یک تیم و قدرت تغییر افکار 11 بازیکن زمین با فریاد هایی که آب چشمه ی جاه طلبانه ایست که عطش قهرمانی را سیراب کند .