۱- خطابم به هواداران چلسی است که هر خبری در مورد تیمشان را باور می کنند. همان طور که قبلا هم به آنها در صفحه شخصی گفته بودم، اکثریت رسانه های جزیره اعتبار خبری ندارند و گاردین و اسکای، تنها اعتبار دارند.
۱- مهمترین نکته در مورد داستان لوکاکو، این خبر است که مشخص شده بود خود بازیکن با یک باشگاه به توافق شخصی رسیده است. در این خبر حتی مشخص نشده با چه تیمی. از اینجا به بعد، رسانه های معتبر مثل اسکای پیش بینی کردند که آن تیم احتمالا چلسی است(خبر ندادند، بلکه پیش بینی کردند) و شروع به بررسی اینکه لوکاکو آیا بازیکن خوبی برای چلسی است یا خیر. سایر رسانه هایی که در انگلیس تکلیفشان مشخص است هم شروع به داستان سرایی کردند. در طرفداری، خبر مهمی مبنی بر پیشنهاد جدی چلسی برای لوکاکو نرفتیم، چون واقعیت نداشت. خود بازیکن هم چند روز قبل، اخبار لینک شدنش به چلسی را مزخرف خواند.
۲- چلسی اصلا به طور جدی برای خریدن مهاجم در بازار کار مهمی انجام نداده است. امثال لوکاکو یا اوبامیانگ با اینکه فصل موفق داشته اند، به قدری گران هستند که باشگاه ها نمی توانند به راحتی وارد داستان خریدشان شوند. اولویت آنتونیو کونته خط دفاعی است و تیم انگلیسی حتی ترجیح می دهد اول وضعیت دیگو کوستا را مشخص کند. لوکاکو، گزینه محبوب خیلی از هواداران چلسی بود اما بر خلاف تصور رسانه های زرد انگلیسی و اسپانیایی، مهاجم بلژیکی گزینه اول آنتونیو کونته نبود. لوکاکو حتی گزینه اول مورینیو هم نبود. مورینیو، مشخصا موراتا را می خواست و فرصت امضای قرارداد با گریزمان را هم به همین دلیل از دست داد. اولویت دوم مورینیو ام باپه بود که این خبر را به انگلیس رساندند به خاطر سبک بازی تیم های مورینیو، علاقه ای ندارد به تیمِ آقای خاص برود. اولویت سوم گریزمان بود که از واکنش اولیه یونایتد عصبانی و با اتلتیکو مادرید تمدید کرد.
در چلسی، واضح است که برخی از گزینه ها، گزینه های آنتونیو کونته نیستند بلکه باشگاه گزینه می دهد. خرید مارکوس آلونسو مشخصا کار کونته بود اما برگرداندن داوید لوییز، تنها از مدیریت برمی آمد تا تیم بدون دفاع نباشد. فن دایک، قطعا گزینه کونته نیست و او ترجیح می داد که امثال بونوچی، مانولاس یا رودیگر را به تیم بیاورد که سومی، در راه است. کونته گزینه هایش را از سری آ انتخاب می کند. همان طور که روی الکس ساندرو تاکید ویژه دارد. در خط حمله لوکاکو، گزینه اول چلسی بود و منچستریونایتد از کند بودن این باشگاه استفاده کرد تا شرایط را عوض کند. با این حال در ایتالیا گفته می شد که کونته ترجیح می دهد موراتا(که در مذاکره با یونایتد بود) یا بلوتی را در تیمش داشته باشد. پس می توان نتیجه گرفت که کونته از نیامدن لوکاکو به این تیم ناراحت نخواهد بود اما قطعا مدیران چلسی هستند!
۳- به نظر شخصی بنده، یونایتد انتقال با ریسک کمتر را انجام می دهد. با اینکه به عنوان یک هوادار چلسی، بر خلاف سایر هواداران اصلا دوست نداشتم لوکاکو به چلسی برگردد(نه به خاطر کیفیت بازی، بلکه به خاطر نحوه جدایی)، مشخص است که لوکاکو فصل به مراتب بهتری از موراتا داشته است. به علاوه او خودش را در انگلیس ثابت کرده است و مشکلی با فضا ندارد. از طرفی قطعا ارزش نقل و انتقالاتی بازیکنی مثل لوکاکو با بازیکن ذخیره رئال و یوونتوس تفاوت دارد. اگر انتقال لوکاکو به یونایتد را نهایی بدانیم، چلسی شاید دوباره به موراتا بازگردد. موراتا چند هفته قبل از فینال لیگ قهرمانان فاش کرد که کونته تابستان سال قبل با او تماس گرفت و وی می خواست به چلسی برود اما رئال مادرید به او گفت جزیی از تیم است و به وی نیاز دارد(وعده ای که خیلی عملی نشد و بنزما، همچنان مرد محبوب مادرید است). رئالی ها احتمالا موراتا را ارزان نمی دهند و حالا فشار بر روی کونته خواهد بود که از وی بازی بگیرد(اتفاقی که شخصا فکر می کنم رخ می دهد و موراتا، مرد ایده آل سیستم کونته است). فراموش نکنید که موراتا ایتالیایی حرف می زند و بر خلاف دیگو کوستا، مشکلی برای ارتباط برقرار کردن با کونته ندارد. از دیگر بازیکنانی که چلسی احتمالا می تواند در نظر داشته باشد، اوبامیانگ است که سبک بازی اش شاید خیلی به درد چلسی نخورد و هزینه بالای انتقال، می تواند ریسک را بالا ببرد. بلوتی هم تنها یک فصل خوب داشته اما حداقل جوان است و می تواند ارزش پولی که برایش پرداخت می شود را در انتقال بعدی جبران کند. در مورد اوبامیانگ، هر باشگاهی با او قرارداد امضا کند، آخرین تیم بزرگش خواهد بود.
در اینجا باید از خرید جواهر فرانسوی لیون توسط آرسن ونگر با ۵۳ میلیون یورو تقدیر کرد که مهاجمی فوق العاده است.
۴- مورینیو، ماتا را از چلسی دور کرد و در منچستریونایتد در آغوشش گرفت. او این کار را با لوکاکو به مراتب بدتر انجام داد و حالا به امضای قرارداد با او چراغ سبز نشان داده. در فوتبال امروز، دیگر حتی مورینیو را هم نمی توان درک کرد.