سال 2008 و دولت دیمیتری ودودف، پس از درگیری هایی بین نیروهای ارتش گرجستان و جدایی طلبان اوستیا، دولت روسیه به شکل مستقیم نیروی زمینی خود را وارد جنگ کرد.
به علت غافلگیر کننده بودن حمله و حجم عظیم نیروهای روسی ارتش گرجستان شکست خورد و نیروهای روسی وارد کشور و در نهایت وارد یکی از شهرهای گرجستان شد.
وزارت دفاع امریکا بلافاصله اقدام به ارسال سلاح های ضدتانک به نیروهای ارتش گرجستان و انتقال ان از طریق خاک ترکیه کرد. تانک های T-90 روسی با سیستم های پیشرفته و زره های جدید واکنشی بهترین آزمون برای تست این تجهیزات بودند.
تلفات زرهی روسیه پس از ورود به شهر به شکل عجیبی افزایش یافت، سیستم ضد تانک جاولین و نوع جدیدی از موشک تاو تبدیل به کابوس تانک های روسی شدند.
موشک جاولین با توجه به اینکه توان حمله از بالا و از پشت ساختمان ها را دارد و برد بالای ان باعث شد تانک های روسیه عملا در برابر این سیستم بی دفاع باشند. در چندین روز اول جنگ تعداد نامعلومی تانک و نفربر روسی به طور کامل تخریب شد و به نظر میرد بیش از 100 نظامی روسی کشته شدند، همین مسئله باعث تغییر تاکتیک روسیه و استفاده از توپخانه شد. همچنین ناوهای روسی اقدام به شلیک موشکهای کروز به خاک گرجستان کردند. تلفات غیرنظامی گرجستان همچنان نامعلوم است.
در همین زمان ترکیه به ناوگان هشت ضد کشتی امریکا اجازه ی ورود به اب های دریای سیاه را داد، روسیه و امریکا در یک قدمی یک درگیری مستقیم در سطح دریایی بودند.که حتی به نظر میرسد که یک موشک کروز زمین به زمین روسیه به وسیله ی موشک پاتریوت شلیک شده از اوکراین قبل از رسیدن به گرجستان نابود شده باشد.
این جنگ باعث نفوذ بیشتر سیستم دفاع موشکی امریکا به اروپای شرقی شد.
درنهایت روسیه اعلام کرد تلفات کلی ارتش این کشور 67 نفر بوده که به نظر بسیاری این رقم درست نیست اما تلفات نظامی گرجستان در حدود 200 نفر بود.
باید این نکته را در نظر گرفت که این درگیری تنها 5 روز به طول انجامید و روسیه به طور کامل در بُعد زمینی زمین گیر شد.
به علت حملات شدید هلیکوپترهای روسیه به شهرهای مرزی گرجستان آلمان چندین فروند سیستم ضد هوایی گپار به این کشور فروخت که به نظر میرسد نیروهای گرجی موفق شدند یک فروند کاموف را ساقط کنند.
