داشتم عکسا رو پاک میکردم که به این عکس رسیدم... برد دو بر یک یووه جلوی سیتی تو اتحاد با دو گل موراتا و گل به خودی کیلینی روی اشتباه بونوچی...چقدر ازش دفاع کردم و گفتم تقصیرش نیست و چقدر دوستش داشتم.... با رفتن بونوچی چیزی که واسم میمونه ناراحتی و دل شکستیگیه...و نه حسرت...و ای کاش که اینطور نبود و مثل انتقال پوگبا فقط حسرت میموند و نه دلشکستگی...و چقدر دوستش داشتم... حالا درک میکنم اون افرادی رو ک میگفتن حاضرن دفاع راست نخریم اما لیخت تو تیم بمونه و فروش نره...حالا من هم باهاشون هم عقیدم...کاش ی کم عشق توی این فوتبال لعنتی امروز بیش تر بود...تنها دلیلی که هنوز پای این ورزش نشستم همین ی جو عشقیه ک تو تیمایی مث یووه و میلان و...پیدا کردم...و انگار دارم از دست میدمش... پ.ن:الحق از حرکات عجیب مدیریت نباید گذشت...کجایی موجی ک یادت بخیر...