یووه قبل از اینکه بتونه تو سال 2012 اولین اسکودتو از 6 اسکودتوی متوالی رو بدست بیاره:
ویدال رو از لورکوزن
بارتزالی رو از وولفسبورگ
لیخشتاینر رو از لاتزیو
پیرلو رو از میلان
و سیمونه پادوین رو از آتالانتا خرید (البته پادوین نیم فصل به یووه پیوست)
میلان هم امسال:
هاکان رو از لورکوزن
رودریگز رو از وولفسبورگ
بیلیا رو از لاتزیو
بونوچی رو از یووه
و کونتی (کسیه) رو از آتالانتا خرید!
البته یک فرق مهمی وجود داره،یووه واسه اون خرید ها 24.8 میلیون خرج کرد، اما میلان بیش از 130 تا خرج کرد.
و نکته بسیار مهم دیگه اینکه یووه تو اروپا نبود و راحت تر تو سری آ رقابت میکرد ولی میلان لیگ اروپا رو هم داره که به خاطر زمان بندی بد (پنج شنبه ها) و تعداد بازی های زیاد (به خصوص میلانی که از پلی آف باید بازی کنه) تیم رو خیلی خسته میکنه!
در مجموع یووه و میلان دو راه کاملا متفاوت رو برای برگشتن به اوج انتخاب کردن، مدیران یووه معتقد بودن اول باید موفقیت هایی کسب کرد بعد خرید بیشتر انجام داد، یعنی باید قدم به قدم پیشرفت کرد و بهبود پیدا کرد، که یک دید کاملا اقتصادی و برای حفظ تراز مالی باشگاه بود. اما میلان اول ابزارهای موفقیت رو خرید و حالا میخواد با قدرت به سمتش حمله کنه! یک دید غیراقتصادی، شجاعانه و بسیار ریسکی! برای همینه که یووه تا همین دو سال پیش حقوق بالاتر از 4 نمیداد ولی میلان (تیمی که پارسال ششم شده) به دروازبان 18 سالش حقوق 6 تایی+ پاداش میده و به طبق روایات مختلف به بونوچی حقوقی بین 6.5 تا 10 تایی (با پاداش ها) میده
