کسانی که فینال جام جهانی 1994 رو زنده دیده اند بخاطر دارند که ساعت بازی بخاطر میزبانی آمریکا صبح خیلی زود بود.بعد از گذشت بیست و سه سال از آن بازی ناخودآگاه یاد اسطوره دوست داشتنی ایتالیا "روبرتو باجو" افتادم.یاد دم اسبی آسمانی و آن پنالتی آخر لعنتی.یاد ابرمردی که آتزوری را به فینال رساند ولی در آخرین لحظه ناکام ماند.
ایتالیا و برزیل در فینال جام جهانی 94 که در ایالات متحده آمریکا برگزارشد، به مصاف یکدیگر رفتند که در نهایت برزیل با شکست لاجوردی پوشان در ضربات پنالتی برای بار چهارم قهرمان جهان شد. دو تیم در طول 90 دقیقه موفق به گلزنی نشدند و بعد از 30 دقیقه وقت اضافه بدون گل نیز کار به ضربات پنالتی کشید.
آخرین و حساس ترین پنالتی آتزوری را روبرتو باجو با بی دقتی از بالای دروازه بیرون زد تا سند قهرمانی سلسائو را امضا کند.
با اینکه 21 سال از زدن آن ضربه گذشته، روبرتو باجو هنوز خود را عامل شکست ایتالیا در فینال جام جهانی 94 می داند.
او در مورد اتفاقات آن جام جهانی می گوید:
اتفاقات باورنکردنی پشت سر هم بوجود آمد، ما مرحله به مرحله پیشرفت کردیم، بازی هایمان بازی به بازی بهتر شده بود، در انتهای دور دوم کسی نمی توانست جلوی مرا بگیرد، بهترین دوران فوتبالم را پشت سر می گذاشتم.
هروقت شادی بعد از گل انجام می دادم، به این فکر می کردم الان میلیون ها ایتالیایی در منازل خود چه حسی دارند؟ رویای قهرمانی ما داشت محقق می شد تا آن ضربات پنالتی لعنتی رسید!
بعد از زدن آن ضربه، احساس کردم از درون مرده ام، با اینکه نفس می کشیدم ولی دنیا برایم به آخر رسیده بود، سرم را پایین انداخته بودم و به واکنش های هموطنانم در اتالیا فکر می کردم، من اشتباهی مرتکب شده بودم که قابل بخشش نبود!
به رویایی پایان داده بودم که یک ملت آن را در سر می پروراند، این مسأله هنوز مرا آزار می دهد...
بعد از آن پنالتی، دیگر نمی خواستم با رسانه ها مصاحبه کنم، خیلی ها می گفتند من بیشترین سهم را در به فینال رساندن آتزوری داشتم ولی اینگونه نبود، مصاحبه نکردن من از روی غرور نبود و تنها به خاطر احساس شرمندگی نمی خواستم در کانون توجهات قرار بگیرم.
دوست داشتم بمیرم، چون نگاه ها بر روی من خیلی سنگین بود و خودم نمی توانستم روبی باجو را ببخشم چه برسد به مردم ایتالیا...
