اگه چند یادداشت تاکتیکی در مورد لیورپولِ فصل گذشته خونده باشین یا حتی خودتون با نگاه دقیق تر حرکات فول بک های این تیم رو زیر نظر گرفته باشین، متوجه میشین که فول بک های لیورپولِ کلوپ نقش خاص، متفاوت و البته حیاتی در این تیم بازی میکنن.
دو بازیکن کناری لیورپول با جلو کشیدن در حملات تیم به مهاجمان کناری اجازه میدن تا به میانه ی زمین متمایل بشن و به این صورت علاوه بر ایجاد برتری عددی در 1/3 زمین حریف، نقش وینگرهای کنار خط رو برای لحظاتی به عهده میگیرن.
به این صورت در فصل گذشته، میلنر و کلاین بیشترین تعداد دریافت پاس اورلپ (overlap) رو در میان دفاع های کناری جزیره داشتن و همینطور اسمشون در میان سه مدافع کناری (در کنار لیتون بینز) با بیشترین تعداد خلق موقعیت بالاتر از نامهایی مثل کایل واکر و آنتونیو والنسیا قرار داشت.
اگر به عکس ها دقت کنین، متوجه میشین نوع حرکات بدون توپ رابرتسون و جلو کشیدن اون برای استفاده از فضاهای خالی ایجاد شده در زمین اونو به یه فول بک دلخواه برای سبک لیورپول تبدیل میکنه.
عکس دوم مربوط به صحنه ای هست از بازی وست هام و هال سیتی که در اون رابرتسون پیش کشیده با دریافت توپ در موقعیت مناسب تونست بازی رو به تساوی بکشه.
به این ترتیب بیراه نیست اگه ادعا کنیم سبک بازی اندرو رابرتسون یکی از دلایل اصلی علاقه ی باشگاه لیورپول به این جوان اسکاتلندی و 23 ساله هست.
