منتقد: پیتر برادشاو | گاردین - امتیاز 10 از 10
"Dunkirk/دانکِرک" بهترین فیلم کریستوفر نولان تا به امروز است.
"Dunkirk/دانکِرک" کریستوفر نولان نوعی قطعیت درخشان را روی پرده به نمایش می گذارد که آخرین بار در "Titanic/تایتانیک" جِیمز کَمرِن یا "United 93/یونایتد 93" پال گرینگِرَس دیدم و بسیار متفاوت از در هم پیچیدگی علمی تخیلی و اغراق سر در گم فیلم قبلی او، "Interstellar/در میان ستارگان"، است. "Dunkirk/دانکِرک" فیلمی قدرتمند و استادانه است که داستانی برای گفتن دارد، از صحنه های جنگی رایج پرهیز می کند تا چیزی فلاکت زده و آخر الزمانی را به تصویر بکشد، منظره ای از شرم به وسعت یک ساحل، آکنده از سربازانی که در اثر شکست به مردگانی متحرک تبدیل شده اند، دنیای خشن مردانه ای که تقریبا هیچ زنی در آن دیده نمی شود.
موسیقی متن این فیلم نیز بهترین اثر هانس زیمِر محسوب می شود: هم نوازی هراس آور،مویه کننده و نالان با کابوس روایت شده که سر انجام برای رهایی خود به واریاسیون های اِلگار (اِدوُرد اِلگار،آهنگ ساز بریتانیایی) مانند تغییر می یابد. هانس زیمِر مرثیه دوازده نغمه ای بی وقفه ای خلق می کند که سوت پرتاب بمب افکن ها و گردش دلهره آور جذر و مد را به یاد می آورد و با صدای کر کننده توپ خانه و آتش تیر بار چنان ترکیب می یابد که گویی از درون شنونده به بیرون پرتاب می شود و هم صدا با رگ بار گلوله سر تا سر سالن سینما پخش می شود.
پ.ن: هر کی دوست داره نقد کاملشو میتونه از اینجا (http://yon.ir/zNNfO) بخونه. اینجور ک پیداست با ی شاهکار دیگه از نولان طرفیم و خوشبختانه مثل خیلی از کارگردانای دیگه افت نکرده کارش !
