شکی نیست استقلال امسال بهترین تیم چند فصل گذشته خود را در اختیار دارد .وجود یک دروازه بان و خط دفاعی مستحکم که در چند فصل گذشته ضامن قهرمانان لیگ بوده در اختیار داشتن بهترین خط میانی لیگ و مهاجمانی که می توانند مکمل خوبی برای خطوط دیگر باشند استقلال منصوریان را به عنوان نزدیک کرده است.
از طرفی استقلال شاید تنها تیم لیگ باشد که انگیزه در میان تک تک ستارگانش پخش شده ،مسن ترها باید خود را به هواداران ثابت کنند و جوانتر ها می خواهند نمایش دلپذیری برای کیروش داشته باشند و البته منصوریان و کادر فنی برای همه انگیزه ها می جنگند.
همه دلایل بالا در کنار مقایسه رقبای لیگ،شرایط حاکم بر مسابقات و اتفاقات همیشگی اول فصل نشان از شانس بالای قهرمانی استقلال دارد اما چرا امیدی به این تیم ندارم؟
استقلال سال پیش را هم با تغییرات زیاد شروع کرد و مانند همه مدعیان لیگ هزینه بالایی را به جان خرید تا به عنوان برسد اما نبود فلسفه قهرمانی کار دست آبی ها داد،جایی که تغییرات بسیار زیاد در ترکیب اعتماد اشتباه به برخی بازیکنان،لجاجت در استفده از بازیکنان ناکارآمد و البته عدم توانایی کنترل شایعات در ارتباط با رقم قراردادها حاصلی جز یک تیم در مانده تا نیم فصل نداشت .توفیق اجباری در محرومیت از جذب بازیکن ،قرار گرفتن ستاره هایی همچون بختیار و افشین رودرروی هواداران و نهایتا رفتنشان و البته درخشش ادامه دار امیدهای استقلال ورق را در نیم فصل دوم برگرداند و منصوریان نشان داد هرچقدر در استفاده از ستاره ها ناتوان است مدیریت تیم در شرایط بحران را به خوبی بلد است.و این بلدبودن حاصلش کارت دوباره مربیگری تاج ایران بود.
اما منصوریان امسال هم رویه اشتباه سال گذشته را تکرار خواهد کرد؟اولین اشتباه منصوریان در نظر نگرفتن ارزش فرشید اسماعیلی و بهنام برزای بود. اسماعیلی که تا جلب اعتماد کیروش پیش رفته بود امروز ذخیره میلیاردرهای مسن است ، می توانیم از الان مطمئن باشیم که منصوریان قید جباروف را خواهد زد،فوتبال فانتزی و میل به استفاده از عمق دفاع حریف چه در پاس های زمینی و چه در سانترها و عدم درگیری کافی در بازی جباروف، شباهتی به آنچه فوتبال استقلال می طلبد ندارد.از طرفی اگر قرار به استفاده از پلن دوم در دقایقی از بازی باشد جباری به راحتی می تواند این بار را به دوش بکشد پس حضور جباروف که به معنای حذف اسماعیلی از 11 نفر ابتدایی منصوریان بوده اولین اشتباه است.اشتباه بعدی حضور انصاری است.با توجه به نیمکت استقلال به شخصه معتقدم با بازگشت محسن کریمی به میادین انصاری بازیکن تیم 18 نفره هم نیست تا برسد به 11 نفر. دیروز برای حضور جابر در ترکیب استقلال مهدی قائدی ، حسن بیت سعید،سجاد شهباززاده ،خسرو حیدری و حتی جباری نیمکت نشین بودند وبا توجه به ضعف جناح راست جباروف به نظر می رسید میل بیشتری به حضور در کناره ها دارد.
اشتباه سوم منصوریان تعویض های اوست. نکته اول در باب تعویض برمیگردد به انتخاب اشتباه در چینش ترکیب ،به عنوان مثال اگر در بازی دیروز حسن بیت سعید از ابتدا به جای انصاری بازی داده می شد تعویض محتمل شهباززاده به جای شجاعیان و حضور جباری هم آهنگ بازی را تغییر می داد و بار هجومی تیم بسیار بالاتر می رفت.نکته بعدی اما برمیگردد به استراتژی تعویض ، اگر به حضور مهدی قاعدی در ترکیب نگاه کنیم و ساختار هجومی استقلال قبل و بعد از اضافه شدن او را ببینیم متوجه حرکات انفجاری و تکنیک فردی می شویم که البته سودی برای استقلال و تاکتیک تیمی اش نداشت . این تعویض معرفی یک ستاره آینده دار در جایی نامناسب بود چرا که در فوتبال روز دنیا برای نشان دادن استعداد یک جوان 17 ساله از او نمیخواهند نتیجه را عوض کند بلکه در زمانی که شرایط مهیاست بازیکن برای کسب تجربه به زمین می آید بدیهی است که حضور جباری برای تغییر آهنگ بازی یا حضور یکی از دو مهاجم نیمکت نشین برای افزایش میل هجومی تعویض اول بهتری می توانست باشد.
در مجموع فقط زمانی برای استقلال شانس قهرمانی می بینم که منصوریان یاد بگیرد با استراتژی مشخصی پا به زمین بگذارد و گره های بازی و به تبع آن تعویض ها را پیش بینی کند و تنها وقتی به معرفی استعدادهای جوان بپردازد که یا از نتیجه مطمئن شده باشد و یا امیدی به استراتژی انتخابی اش نداشته باشد.چرا که در نبود استراتژی و فلسفه مناسب می توان حتی نایب قهرمان شد اما قهرمانی در لیگ وحضور موفق در آسیا تنها از یک روش صورت خواهد پذیرفت و آن هم داشتن هدف وبرنامه ریزیست
