از عمر طرفداری فوتبالی من، آخرین روزهایی که پرسپولیسی را به این زیبایی فوتبالی به خاطر دارم بیست سالی میگذره، دهه هفتاد، پیوس و‌عابدزاده اما این پرسپولیس برخلاف پرسپولیس بیست سال پیش یا حتی پرسپولیس روزهای کریمی و کاویانپور دوست داشتنی نیست. ماجرا با بیرانوند شروع شد. وقتی تهدید به جدایی کرد و یادآوری کرد که پرسپولیس ده سال است جامی نبرده. سادگی بیرانوند بهانه ای شد برای بازی فراموشی کنایه ای به این سنگینی از طرفی یک بازیکن خودی. امروز اما با خوردن هر تقی به توقی مسلمان، احمد زاده و طارمی سه سال پیش را یاد آوری میکنند. که کجا بودیم و به لطف آن ها کجا ایستاده ایم. جناب مسلمان شما چهار سال پیش کجا ایستاده بودید؟ جناب طارمی اگر فکر میکنید به لطف تماشاگران و پرسپولیس و برانکو نبود امروز کجای لیگ برتر بودید؟ هر چه دارید به لطف سکو ها و حمایت طرفداران است. پرسپولیس نبودید کجا بودید؟ اگر فکر میکنید بزرگتر از نام پرسپولیس هستید تشریفتان را ببرید. ما می مانیم و شما. بپرسید رضا حقیقی کجاست٬صادقیان کجاست تماشاگرانی که بر سر آنها منت می‌گذارید همان هایی هستن. که با حقوق کارگری و سامانه ها و بلیط گران ورزشگاه و فشارشان یا اصلا بودن محضرشان از سوی بعضی نهاد ها دریافتی ها و ماشین های آخرین سیستم و فالوور هایتان را تامین میکنند. اگر با هر گلتان و پاس گلی که میزنید سوتی کشیده شد نه برای شما منت گزاران٬ که به‌واسطه پیروزی تیم محبوبمان هست...