سال 2017 ، سالی که به گفته بعضی با رفتن انریکه همه چیز به حالت قبل برمیگرده ، گزینه های زیادی روی میز بودن اما مورچه انتخاب شد ،بله والورده روی نیمکتی نشست که سال ها پیش از همون مکتب یوهان کرایف به اون یاد می داد که چطور بهترین باشه .
قبل از اون جای شکست از رئال روی شونه هامون بود زمانی که تئو هرناندز تو آخرین بازیش به ما گل زد تا فقط بگه :« هر رئالی میتونه به شما زخم بزنه ، بله منم یه رئالیم .»و این اذیت کننده بود که بارسا به خاطر پول دست از انتخاباش میکشید .
والورده اومدو گفت :« بازیکنای زیادی هستن که باید برن اون حتی اسم ماسکرانو هم آورد و اینیستاو...»» والوده برای بعضی خبر خوش بود و برای بعضی خبر بد .
اون گفت :« هکتوربیرین،هررا و..» رو می خواد به بارسا بیاره و برای پلن بی هم مارکو وراتی و کوتینیو رو در نظر گرفت، اما طولی نکشید که گزینه ها به دلایل مختلف حذف شدن از مارکو وراتی که از خلیفی عذر خواهی کرد و نه از هوادار های بارسا که اونا رو منتظر خودش گذاشت تا کوتینیو که پروازش هنوز بی مقصده ...
در این بین تنها چیزی که به فکر کسی نرسید رفتن نیمار بود !!ستاره برزیلی خیلی سریع کوله بار سفر وبست ، با اینکه توی الکلاسیکو و چند بازی اخیرش فوق العاده ظاهر شد اما .. اون مثل رونالدینیو که مشتاقانه به بارسا از پارسن ژرمن اومد به پاری سن ژرمن رفت.
سال 2017 ،درهای بسته و بدون شاهزاده این تنها چیزی که میشه گفت و امید به اینکه جمله بارسا درحال فرو پاشیست درست نباشه.
