خیلی وقت ها تصمیمات ونگر رو نمیتونم درک کنم.بعد از فراگیر شدن سیستم ٣-۵-٢ که توسط قهرمان فصل قبل و مربی قهارشون کُنته به اوج خودش رسید در چند سال گذشته،ونگر هم از اواخر فصل قبل به سمت این سیستم رفت در حالی که شاید ابزار چنین سیستمی رو در اختیار نداره.آرسنال در حالی که در چند فصل گذشته همیشه با مشکل دفاع وسط و هافبک تدافعی تراز اول دست به گریبان بوده با خروج گابریل پایولیستا موافقت میکنه در حالی که با یک نگاه سطحی هم میشه متوجه شد کسی مثل مونریال نمیتونه در مرکز خط دفاع چه در سیستم چهار دفاعه و چه در سیستم سه دفاعه به خاطر محدودیت های فیزیکیش موفق باشه. مونریال البته در پست اصلیش یعنی دفاع چپ و در کارهای هجومی بازیکن خوب و قابل اعتنایی هست.اینکه چرا راب هُلدینگ یا مرتساکر در مقابل استوک و حتی با وجود بازی ضعیف هلدینگ برابر لستر بازی گرفته نشدند، سوال بی جوابی هست. در دفاع راست که در واقع وینگ بَک در ترکیب سه دفاعه هست، چمبرلین به بازی گرفته شد در حالی که خود بلرین بازیکن سرعتی هست و میتونست با خسه درگیر بشه و اینکه چرا بلرین در پست هافبک چپ بازی میکرد سوال دیگه ی منه، به نظر من جای این دو نفر هم باید عوض میشد. در میانه میدان اوزیل فاقد قدرت بدنی لازم برای بازی درگیرانه است،اوزیل حتی نفس لازم برای ٩٠ دقیقه بازی زو هم نداره. قدرت بدنی چیزیه که بزرگترین ضعف آرسنال در کل تیم هست،کمبود قدرت فیزیکی و به قولی چِقر بودن، چیزی که شاید فقط در ژیرو و ژاکا دیده بشه. مشکلات آرسنال به نظر من خیلی مشخصه در پست های مختلف ولی اینکه چرا ونگر به دنبال جواب برای سوالاتی که خودش هم میدونه مشخصه نمیره جای بحث و صحبت داره.
٢٩ مرداد ١٣٩۶
