تو تموم سالهایی که فوتبالدوست بودم و با جدیت نگاه کردم،نه باتی گل، نه باجو،نه برکمپ ... بلکه با پرستیژتر و آینده دار تر از ویا ندیده بودم،از همون روز اول تو والنسیا مجذوبش شدم،ناموس مهاجم بود؛گل میزد پاس گل میداد دریبل میزد سرعتش زیاد بود فقط تنها ضعفاش هدزدن و همینطور تمارض بود?? والنسیافن نبودم ولی به عشق اون بازیاشونونگاه می کردم و حیف با اون همه ستاره قهرمان نشد،جام جهانی میشه گفت اوج شاهکارش بود حیف که شانس نداشت چون به دلیل دقایق کمترمولر شد آقای گل بعدش وقتی خبر اومدنش به تیم محبوبم بارسا خیلی خوشحالم کرد،فصل اولش مثل فصلای پیشش تو والنسیا بود،فصل دومش تا اون بازی لعنتی خوب بود مخصوصا گلی که به سن ایکر زد،میدونید منظورم چیه،بازی با السد به نظرم تلخ ترین بازی خودش و فناش از جمله خودم بود،شکستن قوزک پا امیدای خودشو نا امید کرد که براش گرون تموم شد،بازم خوب بود ولی دیگه باید از رو نیمکت آغاز میکرد،سال ۲۰۱۴ سال خداحافظیش از تیم ملی بود،وقتی اون گلشو به زیبایی زد میتونست برام شادی بیاره اما دریغ از روزگاری که پیرش کرد و ناامید. زود بود براش خیلی زود.بازم میتونستی افتخار آفرینی کنی و تعداد بازیای ملی رو به ۱۰۰ برسونی و به گلزنیت ادامه میدادی درست مثل رفتنش به mls اگه شخصیتش قوی بود از زلاتانم بهتر میشدخلاصه اون مصدومیت لعنتی ویا رو از افسانه ای بودن محروم کرد،از اون زمان به بعد دیگه با هاش غریبه شدن و با گذشت زمان فراموش شد ولی نمیشه زمانو عوض کرد فقط باید نهایت لذت رو برد و به این روزگار عادت کرد ولی هنوز راه جبران هست
ویا جان خواهشا برگرد به سطح اول و خودتو دوباره ثابت کن،ثابت کن که لیاقت اینهمه بی حرمتی رو نداشتی
