با پروین قهرمان شدیم اما فوتبال هنوز حالت سنتی داشت، قطبی تیمی که خودش نبسته بود رو قهرمان کرد نتیجه می گرفت اما تیم چشم نواز بازی نمیکرد، تیم دنیزلی تهاجمی و زیبا بود اما نتیجه نمی گرفت و... ولی همه یک نقطه اشتراک داشتن، اینکه موفقیت هاشون مقطعی یا نهایتا یکساله بود و سال بعدش دوباره روز از نو روزی از نو اونم با کلی ستاره☆! اما برانکو با بقیه فرق داشت،به جای تحویل گرفتن تیمی به اصطلاح پرستاره و کهکشانی، تیمی در اختیار داشت که به گواه اکثریت رسانه ها در اون مقطع بازیکنان پرسپولیس دو گروه بودند گروهی خیلی جوان کم تجربه و بی نام و نشان و گروهی دیگر ستاره هایی که دیگر ستاره نبودند و به گواه کارشناسان عمر فوتبالشان ظاهرا تمام شده بود و خریدار آنچنانی نداشتند، اصلا تصور هم نمی کردند که آنها در ذهن معمار جدید پرسپولیس از ارکان اصلی و عناصر کلیدی تیمی خواهند بود که قرار بود دوباره متولد شود، با نام پرسپولیس زلزله واقعی نه شعاری♡♡..پایان بخش اول..