همه چیز از یک هتریک شروع شد؛ "رونالدو" مقابل تیم "جزایر فارو" (رتبه 89 در آخرین رنکینگ فیفا) موفق می شود تا 3 گل به ثمر برساند و در جدول برترین گلزنان ملی، "پله" اسطوره فوتبال برزیل را پشت سر بگذارد و به رکورد "علی دایی" نزدیک و نزدیک تر شود ... این روز ها این مبحث به یک سوژه در شبکه های اجتماعی، فروم ها و ... در ایران تبدیل شده است و باعث شده است تا فیدبک های متفاوتی را شاهد باشیم. از تلخ ترین و ناجوانمردانه ترین این بازخورد ها می توان به نظرات عاشقان سینه چاک این اعجوبه پرتغالی در نکوهش "علی دایی" و عملکرد جاودانه وی در خلق این رکورد غرورآمیز اشاره نمود. نظراتی مانند : - رونالدو با شکستن رکورد علی دایی به این رنکینگ اعتبار می بخشد ! - علی دایی با گل زدن به کشور هایی نظیر لائوس ، گوام و مالدیو به چنین جایگاهی رسیده است و کار خاصی انجام نداده است ! - علی دایی در حدی نیست که با رونالدو مقایسه شود و این یک بی احترامی بزرگ و نابخشودنی به رونالدوست ! و ... شاید اگر بگوییم این کامنت ها متعلق به پرتغالی ها است باورپذیر تر باشد اما این نظرات ایرانی هاست ...! در حالی که رونالدو، مسی و امثال آنان تا به حال هیچ خدمتی به این مردمِ فراموشکار نکرده اند و در عوض این "علی دایی" بود با تمام وجود برای شادی ملت عموما غم زده ایران تلاش نمود. با طحال پاره، با سر شکسته و ... فارغ از بحث های فنی، به دور از "شرافت" است که در مقابل یک اسطوره ایرانی، سنگ کسی را به سینه بزنیم که تنها تصویری که از ایران دارد دیدار این دو کشور در جام جهانی 2006 است و حتی شاید نداند که در کجای نقشه جهان قرار دارد. به دور از "معرفت" است که تمامی زحمات این بزرگمرد تاریخ فوتبال ایران را از یاد ببریم و به شکستن رکورد بی نظیرش دل ببندیم. چون در اینصورت "قدرشناسی" را از یاد برده ایم ... قدرشناسی از کسی که سال ها از معدود دلایل مباهات و سرافرازی ملت ایران بود و تمام فوتبالی های دنیا وقتی نام "ایران" را می شنیدند به سرعت نام "علی دایی" از ذهنشان می گذشت. کسی که در آن روز ها حتی مادرانی که نمی دانستند تعداد افراد یک تیم فوتبال چقدر است، برای سلامتی او دعا می کردند چون درخشش او باعث شادی خانه هایشان می شد ... کاش حداقل تظاهر به "قدرشناسی" می کردیم ... مهیار.م