1- یوونتوس در آستانه قهرمانی قرار داشت. آن ها این فرصت را داشتند تا در خانه رجینا پیروز شوند و باز هم قهرمانی سری آ را به دست آورند. اما کسی خوشحال نبود. نه هواداران یوونتوس و نه بازیکنان این تیم. وقایعی که بعد ها تحت عنوان «کالچوپولی» از آن یاد شد مدتی بود که بر سر زبان ها افتاده بود. یوونتوس نیز در این بین شاید مهم ترین تیمی بود که انگشت های زیادی به سمتش اشاره شده بود. یووه در هفته آخر با رجینا مصاف می کرد و در آستانه قهرمانی قرار داشت، اما کسی خوشحال نبود. در آن زمان هنوز دادگاه رای خود را اعلام نکرده بود اما گویا همه می توانستند پیش بینی کنند که چه آرایی انتظار متهمان را می کشد. یووه هر چند 1-0 پیش افتاده بود، اما بسیار عصبی و بی انگیزه بازی می کرد. دقیقه 75 بود که آلکس دل پیه رو به جای داوید ترزگه وارد زمین شد. با ورودش گویی خونی جدید در رگ های  یوونتوس تزریق شده بود. آلکس با خودش شور، هیجان و امید را وارد یووه کرد. در آخربن ثانیه های بازی در حرکتی تماشایی گل دوم تیمش را به ثمر رساند و دقایقی بعد نیز جام قهرمانی را بالای سر خود برد. گرچه یووه قهرمان شده بود اما بسیاری لحظه بالا بردن جام توسط دل پیرو را با لحظه نابودی یوونتوس مقایسه می کردند. بسیاری بر پایان یووه شهادت می دادند، اما وجود معمارانی همچون دل پیه رو، این پایان را تبدیل به  آغازی مجدد کرد. 2- یووه قهرمان شده بود. آن ها دقیقا 6 سال پس از دیدار نحس برابر رجینا در حالی به مصاف آتالانتا می رفتند که در هفته قبل از آن، قهرمانی خود در سری آ را قطعی کرده بودند. این بازی اما شاید از بازی برابر کالیاری که یووه قهرمانی خود را در آن قطعی کرده بود نیز بیشتر برای هواداران بانوی پیر مهم بود. آلکس دل پیه رو کاپیتان ابدیشان آخرین دیدار خود با پیراهن یووه را انجام می داد. و چه جایی هم بهتر از ورزشگاه جدید و در شرایطی که یووه قهرمان سری آ شده بود. آلکس در دقیقه 28 با ضربه ای تماشایی دروازه آتالانتا را باز کرد، کمتر هوادار یوونتوسی است که انکار کند شاید این گل، لذت بخش ترین گل تمام عمرش بوده باشد. از استوراری گرفته تا دیگر بازیکنان یووه همه به سمت دل پیرو هجوم می برند. نیمکت ذخیره ها و کل «یوونتوس استادیوم» نیز ایستاده به تشویق آخرین شاهکار دل پیرو می پرداختند. گام های آلکس بعد از گل لرزان به نظر می رسید اما این غرور و افتخار بود که از این گام های لرزان به سراسر دنیا ساطع می شد. 3- اشک و اشک و اشک. زمانی که آلکس در دقیقه 57 جای خود را به سیمونه په په داد این سیل اشک ها بود که از سراسر کره خاکی برایش سرازیر شده بود. هنگامی که پس از تعویض آخرین دور افتخارش را نیز در ورزشگاه می زد به راحتی می توانست در چشمان هزاران هوادار حاضر قطره های اشک را پیدا کند. دوربین های تلویزیونی کاملا بازی را رها کرده بودند و به پوشش آخرین دور افتخار دل پیه رو می پرداختند. به سختی سعی می کرد خودش را کنترل کند اما برای هواداران یوونتوس چنین چیزی ممکن نبود. تصاویر دختر جوانی که همچون ابر بهار در لحظه دور افتخار دل پیه رو اشک می ریخت تا ابد از تیتراژ برنامه های تلویزیونی ایتالیا پاک نخواهد شد. 4- در شبی که فدریکو مارکتی واکاشی زوما گونه (!) از تیر یک به تیر دو پرواز می کرد یووه هر چه می زد به در بسته می رسید. آن ها برای قهرمانی تاریخیشان و برای سیراب کردن 6 سال عطش، به چیزی جز 3 امتیاز دیدار با لازیو نیاز نداشتند. وقتی در دقیقه 73 بازی ووچینیچ جای خودش را به دل پیه رو داد باز هم این خونی تازه بود که در رگ های یووه جاری می شد. در دقیقه 82 دل پیه رو پشت حساس ترین ضربه ایستگاهی تاریخ زندگیش قرار گرفت. یووه ای های سراسر دنیا به همان جنس ضرباتی نیاز داشتند که کاسیاس در بهترین حالت تنها می توانست نظاره گر آن باشد. و آلکس باز هم چه قدر هنرمندانه نواخت. نواخت و دنیا را متوقف کرد. بعید است طرفدار پر و پا قرص یوونتوس باشید و چیزی از آن صحنه را به یاد داشته باشید چرا که در آن لحظه کره زمین برای هواداران احساسی یوونتوس از حرکت ایستاده بود. 5- آساموا با ضربه خارق العاده اش تقریبا کار را یکسره کرد. به قول گزارشگران عربی «خلاص». یووه در آستانه کسب سومین اسکودتو پیاپی قرار گرفته است. دومین اسکودتو بدون دل پیه رو. البته این «بدون دل پیه رو» معنای زیادی ندارد. الکس دل پیه رو و تاثیراتی که او بر یوونتوس گذاشته است به هیچ عنوان رفتنی نخواهد بود. 8 سال قبل تنها پیکری بی جان از یووه باقی مانده بود اما معمارانی همچون دل پیه رو با ایثار، شرافت و وفاداری خودشان به بازسازی یووه بیش ترین کمک ممکن را کردند. دل پیه رو این روزها کیلومتر ها دور تر از یوونتوس قرار دارد اما در واقع او از رگ گردن نیز به یوونتوس نزدیک تر است!! بیانکونری تا آخرین لحظه ای که کره خاکی می چرخد، هر افتخار و عنوانش را مدیون دل پیه رو خواهد بود...