من با رونالدو رئالی شدم. جذب شخصیت و دل بزرگش شده بودم. مخصوصا این جمله که گفته بود من با اینکه ثروتمند شدم اما همون رونالدوی سابقم و به پسرم هم اجازه نمیدم مغرور بشه. اون موقعها مادربزرگم با ما زندگی میکرد. یادمه اونقدر از کارای خوب رونالدو واسش تعریف کرده بودم ، هروقت میخواستم فوتبال ببینم میگفت رونالدو رو نشونم بده. یعنی یه پیرزن با من میشِست پای فوتبال. هروقتم نمیدید نتیجه رو ازم میپرسید. خیلی دلم براش تنگ شده، زود بود واسه رفتنش?