در سال های دور وقتی در کسوت سرمربی با تیمی مثل آرژانتین با مارادونا و یا برزیل با پله و یا ایتالیا با باجو و یا حتی با آلمان بهمراه میشاییل بالاک ش بازی داشتید سعی میکردید هرطور شده مانعی برای حرکات بازیکن کلیدی(key player) آن تیم پیدا کنید و در بازی عملا و بقول معروف چهار قفله اش کنید(هم بازیکن و هم به طبع آن تیم مقابل تان را)...بمانند جنتیله روبروی مارادونا و بکن باویر روبروی بابی چارلتون ویا بازهم ماتیوس برابر مارادونا...و یا حداقل از چینش من تو من استفاده کنید.... دیشب در بازی بارسا برابر یووه نه تنها از دیدن ارایه همچین تاکتیکی از آلگری غافل ماندیم بلکه در سوی دیگر شاهد این بودیم که هیچ یک از تاکتیک های یارگیری چه منطقه ای و چه زونال از سوی این مربی استفاده نشد... بله مسی مارک نشد و شاهد درخشش بودیم مطابق معمول تمام بازیهایی که بازیکنان فوق ستاره مارک نمی شوند و میدرخشند میخواهم در نهایت نتیجه بگیرم که هرچه رو بسوی فوتبال تماشاگر پسند و امروزین میرویم در ورای آن شاهد سقوط روح و شالوده ی بسیاری از سبک های فوتبال در کشور ها خواهیم رفت و داریم میرویم...شما کافیست سبک فوتبالی که در لیگ انگلیس در دهه ی نود و هشتاد بازی میشد با فوتبالی که ملغمه ای از لاتین و سبک هلندیه امروز دارد در بریتانیا بازی میشود مقایسه کنید....