به بهانه ی سقوط علیرضا منصوریان از آسمان عشق آبی ها؛ شاید سرمربی شدن بازیکن محبوب در تیم محبوب چندان خواستنی نباشد!

به عنوان یک پرسپولیسی، هنگامی که سقوط مردی را در جلوی چشمانم میبینم که تا یک یا دو سال پیش توسط هواداران رقیب سنتی به معنای واقعی کلمه پرستیده میشد حس عجیب و ناراحت کننده ای به من دست می دهد! آیا من هم دوباره میتوانم چنین وضعیتی را برای پرسپولیس مقتدر کنونی ام تحمل کنم؟! مردی که اکنون توسط هر کسی به بدترین شکل ها تمسخر و تحقیر می شود تا شاید همین اواخر فروردین ماه سال جاری کسی از آبی ها به خودش اجازه نمی داد با لحنی کمی ناشیرین از سرمربی، بازیکن پیشین محبوبش انتقاد کند! شاید همه ی مارا به فکر فرو برده باشد؛ کاش هیچ وقت بت فوتبالیم ردای مربی گری تیم محبوبم را به تن نکند! نمیدانم اگر چنین اتفاقاتی برای او بیافتد چقدر میتوانم تحمل کنم؟ از طرفی تیم محبوبم با هر نتیجه ای تحقیر می شود و از طرفی دیگر نمی خواهم به مردی که روزگاری پوسترش بر روی دیوار اتاقم و نامش در قلبم بیشترین جای ممکن را تسخیر کرده بود ذره ای بی احترامی کنم! بسیار سخت است! شاید هیچ رمی ای نخواهد رویای حضور کاپیتان ابدی اش روی نیمکت سرخ و زردها را متصور شود هرچند که خیلی شیرین باشد... شاید هیچ اینترمیلانی ای نخواهد لشکرکشی دیوانه وار افعی های محبوبش توسط فرمانده ی آرژانتینی را ببیند... شاید هیچ یوونتوسی ای نخواهد الکس دوست داشتنی اش را حتی ذره ای پریشان مشاهده کند... شاید هیچ... و «شاید هیچ» های بسیار زیاد دیگر... دوست دارم نظرتونو بدونم دوستان