از همون اول بازی مشخص بود با یه شاهکارهای سینما طرف هستیم. همه چیز انگار نوشته شده بود دو پنالتی ظرف دو دقیقه میسوزه تیم احساسی میشه و از بازی ترکیبی میل به سانتر پیدا میکنه. توپ ها یکی بعد از دیگری به طرز عجیبی گل نمیشن. دفاع و دروازه بان بتیس یه طرز عجیبی خوبن. قهرمان زخم خورده ی داستان گرت بیل میخاد مثل یه گلادیاتور بلند شه ولی نمیتونه. رونالدو کسی که مانند کلی به ناحق از رینگش دور بوده و الان نافرم به رینگ برگشته. مارسلو هم مصدوم میشه. زیدان تنها تمام یاراشا از دست داده و سرانجام یک فیلم خوب و موندگار یه پایان دراماتیکه و چی بهتر از تیر خلاص زدن به قلب مادرید در دقیقه ی نود. کاگردانان این فیلم از زمین و زمان تا لاهوز و فدارسیون میشه اسم برد.