روزگاری که پلی استیشن میزدیم

شاید یه دختر پلی باز فوتبال بازی کن عجیب باشه ولی خب من تو پی اس۲ خدایی بودم برای خودم. همه را از دم تیغ میگذروندم حتی با پسر خالم میرفتم کلوپ و پسرا را له میکردم و اون پز منا میداد. حالا بحثم شاخ بودنم تو پلی استیشن نیست مساله اینه که تو همون دوران و تو پی اس گاهی وقتا میشد چند روز رو فرم‌نبودیم و میباختیم. امروز با پدیده ایی مواجهیم زل میزنه تو کامنتا و میخاد تیمش همه بازیا را ببره علی رغم مصدومیت ، محرومیت، ناداوری، خستگی، بدشانسی و رو فرم نبودن. ای بدم میاد از برد فن ها