ژول ریمه: رئیس وقت فیفا در سال 1930:
پیشنهاد انجام بازی های جام جهانی را داد و به این ترتیب جامی که تا 1970 اهدا میشد به نام او بود.
سر استنلی ماتئوس: اولین و مسن ترین برنده توپ طلا. شیوه خاص تمرین و رژیم غذایی او باعث شد تا 52 سالگی همچنان در سطح اول فوتبال روز بازی کند.
هلنینو هررا: سبک بازی و تمرین دهی هررا بصورت فرهنگی در بین مربیان پس او درآمده.
ژائو هاوه لانژ: رئیس برزیلی فیفا که همواره از سوی مارادونا مورد انتقاد واقع می شود در طول دوره طولانی مدیریت خود به پیشرفت این ورزش کمک شایانی کرد.
رینوس میشل و کرایف: توتال فوتبال و آکادمی آژاکس دهه هفتاد و هشتاد جهان را متحول کرد
پپ گواردیولا: سبک خاص بازی او که متاثر از کرایف و آریگو ساکی بود تا سالها حرف اول محافل ورزشی بود
مورینیو: تاکتیک های متعدد آقای خاص برای نتیجه گیری که از میراث فوتبالی هررا نیز وام گرفته در مقابل سبک بازی گرای پپ قرار دارد و بزرگترین دوئل های قرن 21 را رقم زد.
فلورنتینو پرز: مدیری که یک دوره در فوتبال اروپا به نام کهکشانی ها به نامش نوشته شده است. در اصطلاح مالی در اصل باید او را businessman نامید
ادو لاتک: نام اصلی در متن موفقیت های تیم های ژرمن در دهه 70. بکن بائر را فرزند فوتبالی او میدانند.
والنتینو ماتزولا: مرد ناکام ایتالیای دهه 40 که بزرگترین رهبر فوتبالی زمانه خودش در زمین بود. کاریزمای ماتزولا را شاید اندک کسانی داشته باشند. مرگ زودرس او در فاجعه سقوط هواپیما یک تراژدی جهانی برای فوتبال بود.
مارادونا و پله: دو تن از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال که نیازی به معرفی ندارند. جذابیت این دو در رقابت در بین آرای کارشناسان برای بهترین بودن در تاریخ است.
.
.
